




Persoonlijke ervaring: Regelmatig bezoek ik de Provence, een regio in Zuidoost-Frankrijk, die staat bekend om zijn uitgestrekte lavendelvelden die in de zomer een betoverend paars landschap vormen. Zelf heb ik ook veel lavendel in mijn tuin, de lucht is verrukkelijk en ik maak er ook kleine geurzakjes van. Die zakjes leg ik in mijn kast, je kunt van lavendel ook limonade maken, dat recept vertel ik een andere keer. De mediterrane kustlijn biedt niet alleen prachtige stranden maar is ook een bron van zeevruchten, die een essentieel onderdeel vormen van de lokale keuken. Typische gerechten uit de Provence benutten zowel de versheid van de zee als de rijkdom van het land, met ingrediënten zoals kruiden, olijfolie en natuurlijk lavendel. Het recept van vandaag de “brandade de morue”, is een één van mijn lievelings maaltijden. Het liefst eet ik in een klein restaurantje aan de kust. Behalve in Zuid-Frankrijk heb ik dit gerecht ook veel gegeten in Portugal. Mijn favoriete gerecht is de oven variant met de brandade de morue maar gefrituurt als een bitterbal is dit gerecht ook heel lekker!

Brandade de morue is een klassiek Frans gerecht dat zijn oorsprong vindt in de regio Provence, maar populair is in heel Zuid-Frankrijk. Dit gerecht, dat voornamelijk bestaat uit gezouten kabeljauw (stokvis) en olijfolie, wordt vaak verrijkt met knoflook en melk of room om een gladde, smeerbare puree te vormen. De traditie van het gebruik van gezouten kabeljauw in Franse keukens dateert uit de tijd dat verse vis vanuit de kustgebieden naar het binnenland vervoerd moest worden, waar conservering noodzakelijk was.
Door de eeuwen heen is brandade geëvolueerd van een eenvoudige manier om vis te bewaren tot een verfijnd gerecht dat vaak geserveerd wordt tijdens feestelijke gelegenheden. Het wordt typisch gegeten met knapperig brood of over aardappelpuree verspreid, en soms gegratineerd in de oven voor een gouden afwerking.
Hoewel brandade diepgeworteld is in de Franse culinaire traditie, vindt het concept van het koken met gezouten kabeljauw weerklank in verschillende culturen, waaronder Portugal, waar bacalhau à Brás en andere variaties enorm populair zijn. Deze internationale liefde voor gezouten kabeljauw toont de veelzijdigheid en blijvende aantrekkingskracht van dit ingrediënt in de wereldkeuken.
Het recept en de bereidingswijze: voor 4 tot 6 personen, 50 minuten, de tijd is exclusief de 24 uur weektijd om de kabeljauw te ontzouten.

Ook lekker met de brandade de morue:
Drankje erbij? suggesties:
Bij brandade de morue passen zowel bepaalde bieren als wijnen goed, afhankelijk van je voorkeur voor contrast of harmonie in smaken:
Deze dranken zorgen voor een verfrissende tegenhanger van de rijke en zoute smaken van de brandade, en vormen een mooie aanvulling op zowel het gerecht als de eetervaring.

Vandaag heb ik weer genoten van de overvloed in mijn eigen achtertuin. Wilde asperges, een seizoensdelicatesse, ook bekend als korenaar asperge, staan overal in mijn voedselbos-tuin. Ze zijn maar enkele weken beschikbaar en ik voel me gezegend met een tuin vol van deze ‘asperges des bois’, zoals ze in de Bourgogne liefkozend worden genoemd. Deze ‘wilde asperges’ zijn technisch gezien geen echte asperges maar jonge bloemstelen van de Ornithogalum pyrenaicum, een knolgewas afkomstig uit Engeland en Zuid-Europa, bekend om zijn sierlijke wit-groene bloemen en heerlijke smaak.
Het opsporen van deze plant kan lastig zijn; ze zijn makkelijk over het hoofd te zien. Mijn dag bestond uit het zorgvuldig plukken van deze schatten om er vervolgens een voedzame omelet mee te bereiden. Voor elk groot omelet gebruik ik een royale handvol asperges en klop ik drie middelgrote scharreleieren los met een scheutje room, zout en peper. Na een korte blancheersessie van vijf minuten koel ik de asperges af onder koud water om het kookproces te stoppen, snijd ze in stukken van ongeveer 3 cm, en laat ik de bloemen intact.
In een hete koekenpan met een beetje olijfolie bak ik de aspergestukjes kort aan, voordat ik het eiermengsel toevoeg en het geheel zachtjes laat stollen tot een smeuïge Franse omelet. Een vleugje kaas en wat verse kruiden maken het geheel af. Geserveerd met vers brood en een frisse tomatensalade, vormt dit een heerlijke maaltijd, rechtstreeks van tuin naar tafel. Pluk, maak en eet de wilde asperges dezelfde dag dan zijn ze op z’n lekkerst.




Deze Koningsdag brachten mijn dochter Lies en ik de ochtend door in de keuken, waar we ons toelegden op het bakken van mille-feuille, een Franse delicatesse die veel weg heeft van de Nederlandse tompouce. We experimenteerden met twee varianten: één met gluten en één zonder, waarbij het verschil in het type bladerdeeg zit. Voor een feestelijke touch kleurden we zowel het banketbakkersroom als het glazuur in een stralend oranje, en het margrietje bovenop diende als onze Hollandse knipoog. Het resultaat was niet alleen een lust voor het oog, maar ook verrukkelijk van smaak! In de pauzes heb ik 2 aquarellen gemaakt van de mille feuille en van de Hollandse grachten en huisjes.
En waarom heet een “mille feuille” een “mille feuille”? De mille-feuille, ook bekend als ‘duizend blaadjes’, is een iconische Franse patisserie die zijn naam dankt aan de vele lagen flinterdun bladerdeeg waaruit het bestaat. Traditioneel wordt de mille-feuille gemaakt met drie lagen bladerdeeg en twee lagen banketbakkersroom, afgewerkt met een glanzende laag glazuur bovenop. Ondanks dat het dessert in werkelijkheid niet uit duizend lagen bestaat, geeft de naam wel de delicate en complexe structuur weer die kenmerkend is voor dit gebak.
Elk laagje bladerdeeg wordt zorgvuldig gebakken tot het goudbruin en krokant is, wat resulteert in een textuur die bij elke hap afbrokkelt. Het kunstig opbouwen van de lagen vraagt precisie en geduld, waarbij elke laag bijdraagt aan de rijke textuur en smaak van het eindproduct. Mille-feuille is niet alleen een toonbeeld van patisserie vakmanschap maar ook een feest voor de zintuigen, waarbij het contrast tussen het romige van de vulling en het knapperige van het deeg zorgt voor een onvergetelijke eetervaring.
Hieronder het recept:


In mijn uitgestrekte achtertuin, een halve hectare groot, groeit wilde daslook, of ‘ail des ours’ zoals het in het Frans heet. Ail des ours” wordt letterlijk vertaald uit het Frans als “berenknoflook”. Dit is een verwijzing naar de oude Europese volksgeloof dat beren, na hun winterslaap, daslook zouden eten om hun spijsvertering te reinigen en kracht te herwinnen. Deze prachtige wilde plant, bekend om zijn delicate witte bloemen en knoflookachtige smaak, inspireert elk voorjaar weer tot culinaire creaties. Na een heerlijke lange wandeling met mijn dochter Lies en onze twee honden, besloot ik de daslook te gebruiken voor een voedzame soep. Het verzamelen van daslook is zo leuk, gewoon het idee om direct van het land te eten. De soep die ik bereidde was simpel maar overheerlijk, waarbij de subtiele smaken van daslook perfect tot hun recht kwamen. Zo’n maaltijd, vers uit de natuur, smaakt extra goed na een dag buiten zijn met dierbaren. Dit soort momenten maken de lente in onze tuin elk jaar weer speciaal.
Enkele leuke weetjes over de daslook of “ail des ours”
Daslook (Allium ursinum), ook bekend als wilde knoflook, is een boeiende plant die in het voorjaar veel te bieden heeft. Hier zijn enkele interessante weetjes over daslook:
Daslook is dus niet alleen een smakelijk wild kruid, maar ook een plant met een rijke historie en diverse gezondheidsvoordelen, wat het een fascinerende toevoeging maakt aan elke voorjaarstuin of keuken.
Een weekje geleden heb ik al daslook pesto gemaakt, heel simpel.
Ingrediënten



Bereidingswijze:
Daslooksoep is licht en verfrissend, ideaal voor een lente-lunch of als voorgerecht bij een diner. De unieke smaak van daslook geeft een bijzondere twist aan deze eenvoudige soep.





Het is nog niet eens half april, maar de temperaturen in de Bourgogne naderen al de 25 graden. In mijn moestuin zie ik elke dag nieuwe groei. De geur van seringen vult de lucht. Op de fruitschaal liggen vier prachtige peren die ik wil transformeren tot een klassieker met een lente-twist. Ik serveer de “Belle Hélène peren” met aardbeien en een blaadje munt. Dit klassieke Franse dessert bestaat uit gepocheerde peren met warme chocoladesaus en wordt vaak geserveerd met vanille-ijs, een perfecte afsluiter van een lentedag.
Wat heb je nodig en hoe maak je het:

Peren pocheren:
Chocoladesaus maken:
Serveren:
En daar heb je het, een prachtig en verrukkelijk dessert dat de elegantie en eenvoud van de Franse keuken belichaamt. Geniet ervan!
Wijnen: Bij “Poire Belle Hélène”, een dessert met zoete en rijke smaken, passen dessertwijnen uitstekend. Een goede keuze is een licht mousserende Moscato d’Asti, wiens zoetheid en bubbels mooi contrasteren met de rijke chocolade. Een Sauternes of vergelijkbare zoete witte wijn zou ook goed werken, vooral vanwege zijn vermogen om de zoetheid van de peer en chocolade te complementeren.
Bieren: Voor bierliefhebbers kan een fruitig en enigszins zoet bier, zoals een Kriek of Framboise Lambic, een interessante match zijn. Deze bieren hebben vaak een aangename zurigheid die het zoete van de chocolade en peer kan balanceren.











Gegrilde ananas van de BBQ is een heerlijk dessert of bijgerecht dat zoet, sappig en licht gekarameliseerd is. Het grillen brengt de natuurlijke suikers in de ananas naar voren, waardoor een verrukkelijk smaakprofiel ontstaat. Hier is een eenvoudig en smakelijk recept:
Dit weekend van begin april brengt onverwacht hoge temperaturen van rond de 26 graden naar de Bourgogne, een perfecte uitnodiging om nog vaker buiten te eten. Dankzij onze buitenkeuken, compleet met BBQ, is buiten eten bijna een dagelijkse traktatie geworden. BBQ’en betekent voor mij niet langer alleen vlees; geroosterde groenten zoals courgette, paprika, en aubergine, gemarineerd in gekruide olie en daarna gegrild, overtreffen wat mij betreft elk stuk vlees of vis. Hoewel ik niet zo van zoetigheid houd, zijn mijn geroosterde verse ananasschijven van de BBQ simpelweg onweerstaanbaar. Gemarineerd in een een mix van boter, honing, bruine suiker, kaneel, en een scheutje likeur of rum, en dan gegrild tot perfectie, bieden deze schijven, geserveerd met een bolletje vanille-ijs, slagroom en een wafeltje, een hemelse afsluiter van onze BBQ-avonden. De rokerige aroma’s van de BBQ vermengen zich subliem met de zoetheid van de ananas, waardoor een stilte aan tafel valt terwijl iedereen volop geniet van dit verrukkelijke dessert. Het landschap, met zijn uitgestrekte gele koolzaadvelden, maakt de ervaring compleet. En dan, ter afsluiting van een perfecte dag, trekken mijn dochter en ik eropuit met onze vier paarden, genietend van de buitenlucht . Zo beleven we weer een fantastische zaterdag in het schitterende Bourgondië.
Dit recept is eenvoudig aan te passen aan je eigen smaak. Je kunt experimenteren met andere specerijen zoals gember of kruidnagel, of de ananas besprenkelen met limoensap voor een frisse toets. Gegrilde ananas is een veelzijdige traktatie die zowel zoetekauwen als liefhebbers van gezond eten zal bekoren. Geniet ervan!


Kruidnoten bakken met Pasen, je leest het goed! Ik heb drie dochters en drie schoonzonen. Twee schoonzonen zijn Frans en één schoonzoon is Nederlands. We wonen allemaal in Frankrijk. Mijn Nederlandse schoonzoon werkt bij een groot Frans-Italiaans bedrijf. Ik heb een tic met bakken en ik bak zoveel dat ik vaak lekkernijen over heb. Zo ook afgelopen december maand toen had ik heel veel te veel kruidnoten gebakken, echt veel teveel. Ze hadden ook allemaal een hoedje van chocolade. Mijn schoonzoon nam toen een lading kruidnoten mee naar zijn werk en wat vinden de Fransen mijn kruidnoten lekker. Maar ze willen wel elke maand , elke week, kruidnoten en niet alleen in december. En daarom heb ik weer een koektrommel vol kruidnoten gemaakt, compleet met een chocolade hoedje. Een foto gemaakt onder de fruitbomen vol lente bloesem, stiekem moest ik wel een beetje erom grinniken. Kruidnoten in de lente, ach waarom ook niet? Mijn recept van vandaag is wel wat meer lente-achtig namelijk aardbeien in een glaasje.



Voor een vleugje lente en Pasen in elke hap, presenteert dit recept “aardbeien in een glaasje”: een harmonieuze blend van sappige aardbeien, rijke mascarpone, en een knapperige koekjesbodem.

Voor het maken van “Aardbeien in een Glas” heb je de volgende ingrediënten nodig: 500 gram aardbeien, 250 gram mascarpone, 3 eetlepels suiker, 10 koekjes (ik heb glutenvrije koekjes gekozen).
Dit dessert combineert de frisheid van aardbeien met de romigheid van mascarpone, op een krokante koekjesbodem, voor een verrukkelijk lekker toetje.
