Maart fluistert de belofte van de lente—een nieuw begin, vol groei en kleur. 🌿☀️
Maart lonkt naar de prille lente—takken, struiken en bomen vormen hun eerste knoppen, en de tuin begint voorzichtig kleur te krijgen. Mijn scharrelkipjes genieten van de langere dagen, wat betekent: nóg meer scharreluurtjes! 🐓💛
De moestuin handschoenen kunnen weer aan. In mijn moestuin start de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Wat kun je nu doen? 🌱 Zaaien: Spinazie, radijs, sla en tuinbonen kunnen al de grond in. 🌷 Snoeien: Rozen en lavendel knip je nu bij voor een sterke groei. 🍓 Verzorgen: Aardbeienplanten ontdoen van oude bladeren en een laagje compost geven. 🌼 Bemesten: Geef de borders en moestuinbedden een boost met organische mest.
Maart is een maand vol belofte—de tuin ontwaakt, en met een beetje zorg leg je de basis voor een prachtig groeiseizoen! 🌿✨
In maart kun je zowel binnen als buiten al verschillende groenten, kruiden en bloemen voorzaaien. Hier zijn enkele goede opties:
🌱 Binnen (op de vensterbank of in een kasje):
Tomaten 🍅
Paprika’s 🌶️
Pepers 🌶️
Aubergines 🍆
Komkommers 🥒
Courgettes 🎃
Pompoenen 🎃
Prei 🧅
Selderij 🌿
Buiten (in koude bak of direct in de grond bij zacht weer):
Tuinbonen 🌱
Spinazie 🍃
Radijsjes 🔴
Sla 🥬
Rucola 🌿
Wortelen 🥕
Peterselie 🌿
Bieslook 🌱
🌸 Binnen voorzaaien:
Zinnia’s 🌼
Leeuwenbekjes 🌸
Cosmea 🌿
Lavendel 💜
Zonnebloemen 🌻
Goudsbloemen 🌼
🌿 Buiten direct zaaien (bij mild weer):
Klaprozen 🌺
Korenbloemen 💙
Vingerhoedskruid 🌿
Zaai vandaag, geniet morgen—de lente begint in jouw handen!
Hoe is het nu echt om op het platteland van Frankrijk te leven?
Regelmatig krijgen we de vraag hoe het leven hier, op het Franse platteland, écht is. Is er genoeg werk? Kun je leven van je moestuin? En is het leven hier goedkoper dan in Nederland? Het zijn vragen die vaak gesteld worden door mensen die dromen van een nieuw avontuur, maar toch twijfelen. Hoe zit het met het weer, bijvoorbeeld? Of het leren van de Franse taal als je geen talenknobbel hebt? En hoe groot is de afstand tot voorzieningen zoals een huisarts of tandarts – heb je hier eigenlijk altijd een rijbewijs nodig?
Toen ik mijn huis kocht, gingen mijn dochter en schoonzoon mee emigreren . Ik heb nog twee dochters die in Frankrijk wonen en met Fransmannen zijn getrouwd. Het idee was om met mijn jongste dochter en haar manlief, samen en toch gescheiden te kunnen leven in een groot huis. Tijdens de bezichtiging was ik meteen verliefd: een achtertuin van bijna een hectare, een groot huis met een prachtige, authentiek Franse zolder, een hooischuur en een oude koeienschuur. Ja, ik had het gat in het dak wel gezien, maar ach, het was maar klein, dat zou vast geen groot probleem zijn. Mede dankzij dat gat was de prijs van het huis ook wel héél aantrekkelijk.
De eerste weken na mijn emigratie waren fantastisch. Het was zomer, er viel geen spat regen, en het weer was prachtig. Maar toen begon het te regenen. Geen zomers buitje, maar een stevige plensbui die uren aanhield. Al snel bleek dat kleine gat in het dak een groot probleem te zijn. Het water stroomde door de zoldervloer heen en sijpelde het hele huis in. Na een volle dag en halve nacht regen stond het huis gewoon blank.
Gelukkig hadden we paarden en dus ook waterdichte paardendekens. Mijn dochter had de briljante ingeving om die te gebruiken om het gat tijdelijk te dichten. Vervolgens hebben we uren staan dweilen om al dat hemelwater uit het huis te krijgen.
In de Bourgogne is het niet vanzelfsprekend dat je snel een dakdekker kunt vinden, en toentertijd was er ook nog een schaarste aan dakpannen. Uiteindelijk wist mijn Franse schoonzoon dakpannen te regelen, en mijn Nederlandse schoonzoon heeft het dak helemaal gemaakt. Het bleek geen kwestie van “even” het gat dichten – het hele dak moest eraf omdat het hout compleet verrot was. Een maand lang werkte hij eraan, en tegen het einde konden wij meehelpen met het aangeven en omhoog hijsen van dakpannen.
Ik bof met drie energieke schoonzonen, maar één ding is zeker: als iemand mij vraagt waar je op moet letten bij het kopen van een huis in de Bourgogne, zeg ik direct: het dak en de balken. Zijn de balken hol door houtworm? Loop dan heel hard weg, want daar word je echt niet blij van.
Zo open was hetPaardendekens tegen de regen, het werkten ook nog goed!Aan het einde onze nieuwe daken
We merken dat veel mensen overwegen om naar Frankrijk te emigreren, maar soms toch de sprong niet durven wagen. De angst om familie en vrienden te missen, of om je baan op te geven, kan enorm zijn. En stel dat je die Franse taal nooit echt onder de knie krijgt? Deze zorgen zijn begrijpelijk, maar wij hebben zelf ervaren dat het leven hier zoveel te bieden heeft.
Vandaag en in de komende tijd ga ik daarom wat vaker bloggen over onze eigen ervaringen. Van het dagelijks leven hier in de Bourgogne, tot de praktische kanten van wonen op het platteland. Denk aan hoe het is om in je eigen moestuin te werken, of hoe je toch een huisarts vindt, zelfs op het platteland.
En ja, zelfs vragen zoals: “Hoeveel kippen heb je nodig voor voldoende eieren?” of “Leggen kippen het hele jaar door?” komen vaak voorbij. Deze vragen brengen een glimlach op ons gezicht, want het zijn precies de dingen waar je misschien niet bij stilstaat wanneer je droomt van een rustig leven op het Franse platteland. Toch merken we dat veel mensen die ons benaderen ook nadenken over zelfvoorzienend leven.
We leven in hectische tijden, met oorlog, klimaatproblemen en een groeiend gevoel van onzekerheid. Veel mensen vragen zich af: Is er wel genoeg? Laatst las ik een artikel over hoe lang een grote stad kan blijven eten zonder aanvoer van buitenaf, zonder vrachtwagens vol voedsel. Dat zet je toch aan het denken. Hier, op het platteland, halen we veel van ons eten uit onze eigen moestuin, en ons voedselbos biedt ons groenten, noten en paddenstoelen. Maar dat gaat niet vanzelf. Het vraagt werk en kennis – weten wat je kunt eten en wat niet. We kweken inmiddels zelf onze paddenstoelen en weten met zekerheid dat de roze weidechampignons in onze achtertuin volledig veilig zijn om te eten. In het najaar staat de tuin er vol mee, en ze zijn absoluut heerlijk! In Frankrijk wordt “champignons” als algemene term voor paddenstoelen gebruikt, terwijl de champignons die wij in Nederland kennen, daar specifiek champignons de Paris worden genoemd.
Hoewel het romantisch klinkt, is het een levensstijl waarin je met de seizoenen leert leven, waarin hard werken beloond wordt met puur, eerlijk voedsel. Dat geeft rust, maar ook een diep gevoel van voldoening.
Maar laten we wel realistisch blijven: onze ervaringen zijn gebaseerd op het midden van Frankrijk, in de prachtige wijdse Bourgogne. Het leven in het zuiden of noorden van Frankrijk kan weer totaal anders zijn. En ook al deel ik graag onze verhalen, ik besef dat iedereen z’n eigen unieke reis maakt.
Dus blijf vooral lezen, en wie weet help ik je om een duidelijker beeld te krijgen van het leven hier. Of je nu zelf de stap overweegt, of gewoon nieuwsgierig bent naar het plattelandsleven in Frankrijk – ik deel met plezier onze ervaringen met jullie.
het vraagt tijd, geduld en een beetje lef, maar de smaak is het dubbel en dwars waard.
Veel mensen hebben een romantisch beeld van emigreren, zeker als het gaat om een plek als de prachtige, groene Bourgogne. Frankrijk heeft werkelijk alles wat je kunt wensen: van bergen, heuvels en bossen tot oude steden, stranden en zeeën. Het is een land waar je eindeloos kunt wandelen, zwemmen, skiën, duiken, of je kunt onderdompelen in cultuur. Voeg daar de verrukkelijke wijnen, verse baguettes en culinaire hoogstandjes zoals boeuf bourguignon en tarte tatin aan toe, en je begrijpt waarom dit land zo aantrekkelijk is. Voor vakantiegangers, tweede huisbezitters en permanente bewoners lijkt Frankrijk een droom.
Toch is het leven hier niet alleen rozengeur en maneschijn. Neem bijvoorbeeld de administratieve rompslomp. Een carte vitale – essentieel voor de ziektekostenverzekering – aanvragen kan weken, zo niet maanden, duren. Het Franse belastingsysteem vraagt om doorzettingsvermogen en een basiskennis van de taal is echt onmisbaar. Aan de andere kant biedt het Franse platteland ook een rust en eenvoud die in andere landen moeilijk te vinden is.
Mijn dochter en ik genieten volop van onze moestuin en de kippen in de achtertuin. We eten bijna geen vlees, en als we dat wel doen, komt het rechtstreeks van de lokale boer. De gemeenschap hier is warm en behulpzaam, al leer je bijvoorbeeld door wekelijkse B12-injecties ook snel de verplegers van het Rode Kruis kennen. Leuk detail: in Frankrijk zijn dubbele voornamen zoals “Marie-Pierre” voor vrouwen en “Pierre-Marie” voor mannen niet ongebruikelijk, iets waar we in het begin even aan moesten wennen.
De dorpsmarkt is vandaag in volle gang. Lokale producten kopen is hier een belangrijk onderdeel van het leven. Van verse groenten tot heerlijke kazen, de markt ademt een sfeer van verbondenheid en traditie. Het leven op het platteland lijkt soms stil te staan, alsof de klok hier 30 jaar geleden is gestopt. Voor mij is dat juist de charme.
Mijn dagen zijn gevuld met moestuinieren, wandelen, aquarelleren en bloggen. Ik hou van Frankrijk, maar het is goed om te beseffen dat emigreren naar dit land meer vraagt dan alleen een voorliefde voor croissantjes en koffie. Het leven hier is net als overal: vol uitdagingen, maar ook vol schoonheid.
Zomaar een dagje in de Bourgogne.
In de Bourgogne draait het leven niet om perfectie, maar om genieten van de kleine momenten die groots voelen.
Goede voornemens, ik geloof er niet echt in, althans niet op een vaste datum zoals 1 januari. Voor mij kunnen veranderingen net zo goed midden januari beginnen, wanneer het moment daar is. Vroeger mislukten mijn voornemens vaak al na een paar dagen of weken, maar inmiddels heb ik geleerd wat werkt. Het geheim? Kleine stappen en haalbare doelen. Geen sprongen van nul naar honderd, maar een rustige opbouw.
Daarnaast ontdekte ik hoe krachtig het is om mijn voornemens op te schrijven en visueel te maken. Ik maak er affirmaties van, complete met moodboards en tekeningen. Door mijn doelen te schilderen en in te lijsten, worden ze tastbaar en dagelijks zichtbaar. Het proces van creëren helpt mij om mijn intenties diep te verankeren.
Een van mijn moodboard-affirmaties draait om rust in mijn hoofd. Hiervoor schilderde ik een serene aquarel: een eenvoudige boom op een berg, die de seizoenen doorstaat en uitnodigt om even stil te staan. Het nietsdoen, gewoon zitten en staren in de oneindigheid – gun jezelf die luxe. De kraanvogels in mijn illustratie symboliseren schoonheid, vrijheid en de eeuwige cirkel van het leven, met hun ritmische aankondiging van lente en winter. Als ik naar dit beeld kijk, voel ik een golf van kalmte en hoop dat het jou ook inspireert. Begin klein, maak je doelen zichtbaar, bijvoorbeeld op een moodboard of in een dagboek, en leef een leven vol groei en voldoening. Dat je deze blog leest, laat zien dat je nieuwsgierig bent. Zet die stap en ontdek zelf de kracht van bewust leven!
Het nieuwe jaar: een kans voor verandering en groei
Voor veel mensen voelt het nieuwe jaar als een fris startsein. Een moment om betere keuzes te maken: meer bewegen, gezonder eten, bewuster leven, en vooral meer ontspanning vinden. We willen minder vergelijken met anderen, meer vertrouwen op onszelf, minder tijd besteden op sociale media, en misschien ook afscheid nemen van overbodige spullen. Al die rommel kan je hoofd immers onnodig vullen met drukte.
Het nieuwe jaar biedt ook een kans om relaties te verdiepen, en dat hoeven niet alleen liefdesrelaties te zijn. Misschien is het tijd om aandacht te geven aan de eenzame buurman die al te lang alleen zit, of een familielid waarmee je om iets kleins het contact hebt verloren. Het kan ook gaan om je huisdieren – een aquarium dat verfrist moet worden of een vogelkooi die al te lang niet is schoongemaakt. Zorg en verbinding hebben vele vormen.
Met de stijgende kosten van het leven is het misschien tijd om na te denken over je carrière. Wil je groeien, je passie volgen of je ambities waarmaken? Passie en hartstocht zijn wat mij betreft de sleutel: als je doet waar je van houdt, houd je het langer vol. Dat betekent niet dat je meteen je baan moet opzeggen – de rekeningen moeten betaald worden. Maar het is wel een moment om te dromen en te plannen. Wat zou de ideale baan zijn? De perfecte uitdaging? Of als werken niet meer hoeft, wat zou je ideale hobby of vrijwilligerswerk zijn?
Het nieuwe jaar nodigt uit om te reflecteren en kleine stappen te zetten. Wat je doelen ook zijn, het begint met het maken van die eerste keuze.
Eindconclusie: kleine stappen, grote impact
Hoewel de wereld om ons heen vaak onrustig is en we allemaal te maken krijgen met uitdagingen, kunnen kleine stappen een groot verschil maken. Zoals mijn ouders altijd zeiden: “Een mooiere moeder aarde begint bij jezelf.” Het nieuwe jaar biedt een prachtige kans om meer uit jezelf en uit het leven te halen. Stel haalbare doelen, koester de dingen waar je dankbaar voor bent, en vergeet nooit dat elke dag een nieuw begin kan zijn.
Met de juiste intenties, een krachtige motivatie en kleine, bewuste stappen kun je van dit jaar iets bijzonders maken. Dankbaarheid is daarbij je kompas – het helpt je de schoonheid van het leven te zien, zelfs in de kleinste momenten.
“Maak van dit jaar jouw mooiste reis – stap voor stap, met dankbaarheid als jouw gids.”
Kerststress: een term die we allemaal wel kennen. Voor mij is het altijd een soort welvaartsstress geweest. Toen ik nog in de Randstad woonde, was december een maand vol hectiek. Ik runde een eigen bedrijf, exposeerde mijn kunst en had rond Kerst altijd veel opdrachten, variërend van kaarten ontwerpen tot grote canvasdoeken schilderen. Daarnaast werkte ik parttime bij een bekende supermarkt, waar ik in een klein keukentje gerechten kookte voor klanten of achter de kassa stond. Het was daar dat ik kerststress écht zag: klanten in paniek omdat iets niet op voorraad was, ruzies om het laatste stukje vlees, en mensen die zuchtend vertelden dat januari sober zou worden omdat al het geld al op was.
In mijn eigen leven voelde ik de druk ook. December zat vol met verjaardagen, kerstborrels en sociale verplichtingen. Ik werd geleefd door mijn agenda en snakte vaak naar rust. “Ik zou willen dat december niet bestond,” zuchtte ik vaak. De maand leek me alleen maar uit te putten in plaats van vreugde te brengen.
Nu, jaren later, is mijn leven compleet veranderd. Ik woon op het Franse platteland, omringd door rust. De supermarkten in de grotere steden zijn nog steeds vol luxe producten en drukte, maar die mijd ik. Ik verbouw mijn eigen groenten, krijg verse eieren van mijn kippen, en geniet van simpele dingen: schilderen, boeken lezen, handwerken en lange wandelingen met mijn honden. Soms bezoek ik een kleine kerstmarkt in de buurt, maar verder laat ik de gekte aan mij voorbijgaan.
December draait voor mij nu om eenvoud. Geen overdadige zesgangendiners of cadeaustress, maar tijd voor eerlijk voedsel en mooie gesprekken. Was dit ook mogelijk geweest in de Randstad? Misschien, maar ik betwijfel het. Hier heb ik de ruimte en rust om bewust te kiezen voor een simpel en gelukkig leven.
Mijn wens voor jou deze decembermaand: hou het eenvoudig. Laat je niet meeslepen door de drukte en focus op wat echt belangrijk is. Geluk zit in de kleine dingen.
Mijn tips om Kerststress (en stress in het algemeen) te voorkomen
Kerststress – ik ken het gevoel maar al te goed. Jarenlang voelde ik me geleefd in december, met een overvolle agenda en het idee dat ik iedereen tevreden moest houden. Maar er kwam een moment waarop ik dacht: dit kan anders. Het heeft me geleerd bewuster keuzes te maken en meer rust te vinden, ook tijdens de feestdagen. Hier deel ik mijn persoonlijke tips, gebaseerd op mijn eigen ervaringen.
1. Zeg nee en plan anders Je hebt altijd een keuze, vergeet dat nooit. Vroeger voelde ik me verplicht overal “ja” op te zeggen – dat feest, die borrel, dat etentje. Maar dat leidde alleen maar tot chaos. Nu zeg ik bewust nee als iets niet past, of ik plan het op een ander moment. En weet je? Mensen begrijpen dat meestal prima. Mijn agenda bepaal ík, en dat geeft zoveel rust.
2. To-do lijstjes zijn mijn redding Lijstjes, ik ben er dol op. Ze geven me overzicht en structuur, en ik vind het heerlijk om dingen af te strepen. Soms zet ik zelfs iets extra’s op mijn lijstje dat ik al gedaan heb, gewoon om het af te vinken – dat voelt zó goed! Ook handig: ik zet mijn lijstjes in mijn telefoon, zodat ik ze altijd bij de hand heb, bijvoorbeeld tijdens het boodschappen doen.
3. Wandelen, zelfs als het regent Wandelen is echt mijn uitlaatklep. Vroeger vond ik excuses om niet te gaan als het koud of nat was, maar nu trek ik gewoon goede kleding aan en ga ik toch. Mijn honden vinden het heerlijk, en ik merk dat ik me na een wandeling altijd beter voel. Frisse lucht doet wonderen, ook als het even grijs en guur is.
4. Eten met aandacht Sinds ik mijn eigen groenten en fruit kweek, is mijn relatie met eten totaal veranderd. Het proces van zaaien, groeien en oogsten geeft zoveel voldoening. Als ik kook, doe ik dat met aandacht. Geen kant-en-klare zakjes, maar pure ingrediënten uit mijn eigen tuin. En tijdens de feestdagen pak ik iets bijzonders: mooie kringloopborden of servies dat ik voor een prikkie heb gekocht. Dat maakt het allemaal nét wat specialer.
5. Cadeaus met liefde, niet luxe Ik ben fan van zelfgemaakte cadeautjes of kleine vondsten uit de kringloopwinkel. Het gaat om het gebaar, niet om het bedrag. Een persoonlijk cadeau, met zorg uitgekozen, betekent veel meer dan iets groots of duurds. Ik geniet ervan om iets kleins te geven dat écht bij iemand past.
6. Kies voor de juiste mensen Ik heb geleerd om mijn tijd door te brengen met mensen die echt om me geven. Die mij accepteren zoals ik ben, ook als ik een keer minder energie heb of minder tijd. Dat maakt zo’n verschil. Met die mensen om me heen voelt de decembermaand ineens niet meer als een verplichting, maar als een warm bad.
Dit zijn de dingen die mij helpen om december – en eigenlijk elke maand – simpeler en gelukkiger te maken. Ik hoop dat mijn tips je inspireren om de feestdagen bewuster en stressvrij te beleven. Fijne, eenvoudige feestdagen gewenst!
Vlak voor kerst hangt er een bijzondere sfeer in ons kleine dorp. Gisterenavond was het lichtjesavond, een traditie waarbij kinderen met lampionnen door de dorpskern trekken. Hoewel het slechte weer ons op onze afgelegen plek vooral binnenhield, kon ik vandaag genieten van de kleine dingen om me heen. De kippen waagden zich tijdens de droge momenten naar buiten, op zoek naar de lange, dikke wormen die ze zo heerlijk vinden. En tussen de buien door, met natte sneeuwvlokken op mijn jas, lukte het me nog een fijne wandeling met de honden te maken.
De kerstvoorbereidingen zijn bijna rond. Om de lokale boeren te steunen, hebben we een grote zak aardappelen en appels rechtstreeks van de boerderij gekocht. Mijn schoonzoon maakte er vandaag de lekkerste chips van: dun gesneden plakjes, gekruid met olie, peper, zout, paprikapoeder en knoflookpoeder, en daarna knapperig gebakken in de oven. Geen chips uit de winkel kan hier meer tegenop!
Zelf heb ik de dag gevuld met het schilderen van kerstkaarten, een van mijn favoriete creatieve bezigheden, en het bakken van geurige zandkoekjes met extra vanillesmaak. Het huis voelt zalig warm en het ruikt er naar kerst—een echte traktatie op tafel en in ons hart. Vanavond staat er kip-groentensoep op het menu, gevolgd door een kop kamillethee met een lepeltje honing van bijen uit de Morvan.
In deze dagen voel ik me dankbaar. Voor de warmte, het eten, en de liefde die ons omringt. Tegelijkertijd besef ik dat niet iedereen dit geluk kent. Daarom proberen we een beetje te helpen: een zak voer doneren aan het asiel, wat extra boodschappen voor de voedselbank, of simpelweg aandacht schenken aan iemand die het moeilijk heeft. Misschien blijft het een droom dat er ooit genoeg is voor iedereen, zonder oorlog en leed. Maar in deze donkere dagen, durf ik toch te hopen. Hopen mag altijd, toch?
Vandaag viel er sneeuw in de Bourgogne! Het was niet veel, ongeveer 3 tot 5 cm, maar het gaf de ochtend een echt winters karakter. Een bijzondere gebeurtenis, want sneeuw in november maak je niet zo vaak mee in deze mate. Tegen de middag ging de sneeuw over in regen, en later op de dag stopte de neerslag helemaal. Ondanks de kou en een scherpe, nare wind ben ik toch naar buiten gegaan – sneeuw laat ik niet zomaar aan me voorbijgaan!
Genieten in de sneeuw
Eerst heb ik een heerlijke wandeling gemaakt met de honden. Scotty, onze dunbehaarde viervoeter, vond de sneeuw maar niks en bleef liever warm. Worffy daarentegen, onze keeshond met zijn dikke vacht, had de tijd van zijn leven. Ondertussen bleven de kippen lekker warm in hun stal, waar ik een extra laag stro had neergelegd. Voor wat extra verwennerij kregen ze warme havermout bij hun gebruikelijke kippenvoer en maïs. Ze zaten tevreden op hun strobaal te genieten. De paarden leken weinig last te hebben van de kou; met hun dikke wintervacht stonden ze rustig onder de beschutting, beschermd tegen de wind.
Winter in de keuken
Dit weer brengt voor mij als kok een heerlijke inspiratie. Terwijl buiten de sneeuw smolt, vulde het huis zich met geuren van zelfgebakken worteltaart, vers brood en een stoofschotel in de slowcooker met zoete aardappel, pastinaak en uien. De winterdagen mogen dan korter zijn, maar binnen is het knus: een warme kop thee, versgebakken speculaas en een behaaglijk warm huis.
Hoewel ik van het voorjaar en de zomer houd – lange dagen, lichte kleding en buiten eten – vind ik dit seizoen ook heerlijk. De charme van winterse gezelligheid maakt het leven in de Bourgogne toch weer speciaal.
De Engelse vertaling van ons kookboek vol Franse familerecepten is klaar en ik ben inmiddels druk bezig met de Franse versie. Het gaat al lekker en ik kan nu al zien hoe het eindresultaat zich vormt. Als je, zoals ik, in drie talen werkt, is het belangrijk om goed overzicht te houden van wat er al af is. Een handige truc die ik gebruik, zijn mini-illustraties in mijn indexlijst. Zo kan ik in één oogopslag zien welke recepten klaar zijn. Een mini aquarel betekent dat het recept in alle drie de talen klaar is, een visueel feestje om mee te werken!
Afgelopen week mocht ik weer bestellingen versturen, en dat blijft altijd zo’n leuke bezigheid. Het is geweldig om te zien hoe de recepten, waar we zoveel liefde en zorg aan hebben besteed, nu in de handen van anderen belanden. De reacties die ik van klanten krijg, zijn hartverwarmend en inspirerend.
Maar naast het werk, maken we ook bewust tijd vrij om te genieten van het heerlijke najaarsweer. Gisteren bijvoorbeeld, genoten we van een lange wandeling onder de stralend blauwe lucht. Het frisse herfstweer doet zoveel goeds voor lichaam en geest. Na de wandeling hebben we heerlijk genoten van een gezonde salade als lunch, simpel, maar zo smaakvol.
Als de Franse vertaling van het kookboek klaar is, ga ik beginnen aan deel 2 van ons familie kookboek. De aquarellen voor dit deel zijn al gemaakt, en ik kijk er enorm naar uit om hiermee verder te gaan. Het proces is altijd een combinatie van hard werken en creatief plezier, en elke dag biedt nieuwe uitdagingen en momenten van voldoening.
Het fijne weer maakt alles net iets aangenamer, en zorgt ervoor dat het dagelijks werk ook een beetje meer voelt als een feestje. Zo blijft iedere dag een nieuwe uitdaging, maar eentje die we met enthousiasme en een glimlach tegemoet gaan.
Binnenkort zijn in onze webwinkel de e-books van de Engelse en Franse vertalingen verkrijgbaar. Daarnaast bieden we ook de mogelijkheid om een Print-On-Demand (POD) exemplaar te bestellen. Onze kookboeken, verrijkt met prachtige handgemaakte aquarellen, staan boordevol authentieke Franse familierecepten en zijn een echte aanwinst voor iedere liefhebber van culinaire tradities.
Ik kijk uit naar de komende weken, vol nieuwe recepten, verhalen, en natuurlijk nog veel meer aquarellen!
In Nederland hield ik altijd van wandelen in het “bos” met Lies en de honden, maar nu moet ik er eigenlijk een beetje om lachen. Achteraf gezien waren het geen echte bossen maar grote parken, aangelegd om op een bos te lijken. Hier in de Bourgogne kom je pas in bossen waar je echt kunt verdwalen. Dat merkten we laatst maar al te goed—en eerlijk gezegd, echt leuk is het niet.
Het begon als een gewone boswandeling, zelfs met mooi novemberweer, rond de 16 tot 18 graden. Perfect wandelweer, zou je zeggen. Maar in deze bossen, met dikke begroeiing en amper een duidelijk pad, werd het al snel een stuk spannender. Natuurlijk hadden we een kompas en af en toe wat bereik op de smartphone, dus de stemming zat er nog in—maar dat veranderde naarmate de uren verstreken.
Van grappig naar griezelig
In het begin was het best grappig om te bedenken dat we misschien verdwaald waren, maar drie uur later en bijna 20 kilometer verder, was de lol er wel vanaf. De bodem lag bezaaid met lange slierten bramen, die ons keer op keer lieten struikelen. Lies en de honden hielden zich beter; de honden sprongen behendig over boomstammen, en Lies deed het ogenschijnlijk moeiteloos. De echte fout? We waren van het pad afgegaan, iets wat in zo’n dichtbegroeid bos een no-go blijkt te zijn.
Obstakels, kreekjes en natte voeten
Gelukkig vond ons kompas ons uiteindelijk een riviertje, en dat was de eerste houvast richting de juiste route. Lies en de honden sprongen het riviertje over als ware gazellen. Maar voor mij? Veel te breed. Inmiddels waren mijn zomerwandelschoenen al doorweekt door de modderige poelen die we onderweg hadden doorkruist, dus ik besloot gewoon door het water te lopen. De schoenen konden toch niet natter worden!
Een mooi einde met een wijze les
Achteraf gezien had het ook z’n charme. We zagen prachtige kraanvogels, paddenstoelen, en werden getrakteerd op een prachtig herfstlandschap. En gelukkig heb ik onderweg wat foto’s kunnen maken. Maar de moraal van dit avontuur? In de Bourgogne is het verstandig op de paden te blijven en winterwandelschoenen aan te trekken, want verdwalen in een écht bos is een ervaring die ik niet snel wil herhalen!
En zo is er altijd wel iets te beleven hier in de Bourgogne. Saai? Zeker niet. Verdwalen? Liever niet nog een keer!
Is jou dit ooit overkomen, of lijkt het je juist spannend? Ik ben benieuwd naar je ervaring of gedachten!
Toen we aankondigden dat we van Haarlem, aan de rand van Amsterdam, zouden emigreren naar het platteland van de Bourgogne, vlakbij het Parc du Morvan, kregen we veel reacties. Vrienden, familie en bekenden waarschuwden: “Dat moet je niet doen, jullie gaan je vervelen, vereenzamen, jullie zullen het bruisende stedelijke leven missen.” Maar geloof me, er gebeurt hier genoeg. Juist omdat je met minder mensen om je heen leeft, lijken de contacten zoveel intenser. De ontmoetingen zijn zeldzamer, maar de relaties die je opbouwt, zijn zoveel dieper en echter. Mensen op het platteland staan altijd voor elkaar klaar – dat is althans onze ervaring.
Afgelopen weekend reden we naar de hooiboer voor wat stro voor het kippenhok. Het was een prachtige nazomerdag, al hing de herfst al in de lucht. Terwijl we langs de kerk reden, zagen we een bijzonder tafereel: koeien die in cirkels rondom de kerk liepen. Sommige graasden rustig, terwijl andere duidelijk wat onrustig waren. Verderop zagen we drie koeien in een kleine wei waarvan het hek openstond. Hoewel het hier rustig is, ligt er verderop een route nationale waar auto’s met 90 km/u rijden. Dat was een zorg.
Mijn dochter belde de hooiboer en vertelde hem: “Er lopen hier zo’n vijftien koeien rond de kerk, dat kan niet de bedoeling zijn.” De hooiboer, die ook voorzitter van de boerenbond is, was druk bezig met het organiseren van een feest, maar kwam meteen in actie. Gelukkig kwam hij met een paar helpers, en mijn dochter sprong ook bij. De koeien werden relatief eenvoudig teruggeleid naar hun eigen wei, alsof we een trechter vormden. We gebruikten strotouwtjes om de vluchtwegen af te zetten en joegen ze zachtjes op. Het ging soepel, op één koe na. Die bleef achter. Maar koeien zijn kuddedieren, en uiteindelijk zette ze de vaart erin en… sprong over een hek!
En zo zie je maar: het leven op het platteland in Frankrijk is allesbehalve saai. Het is misschien anders dan het stadse leven, maar dat maakt het juist zo mooi en vol verrassingen!
CouKoe Lifestyle 