Toen we aankondigden dat we van Haarlem, aan de rand van Amsterdam, zouden emigreren naar het platteland van de Bourgogne, vlakbij het Parc du Morvan, kregen we veel reacties. Vrienden, familie en bekenden waarschuwden: “Dat moet je niet doen, jullie gaan je vervelen, vereenzamen, jullie zullen het bruisende stedelijke leven missen.” Maar geloof me, er gebeurt hier genoeg. Juist omdat je met minder mensen om je heen leeft, lijken de contacten zoveel intenser. De ontmoetingen zijn zeldzamer, maar de relaties die je opbouwt, zijn zoveel dieper en echter. Mensen op het platteland staan altijd voor elkaar klaar – dat is althans onze ervaring.

Afgelopen weekend reden we naar de hooiboer voor wat stro voor het kippenhok. Het was een prachtige nazomerdag, al hing de herfst al in de lucht. Terwijl we langs de kerk reden, zagen we een bijzonder tafereel: koeien die in cirkels rondom de kerk liepen. Sommige graasden rustig, terwijl andere duidelijk wat onrustig waren. Verderop zagen we drie koeien in een kleine wei waarvan het hek openstond. Hoewel het hier rustig is, ligt er verderop een route nationale waar auto’s met 90 km/u rijden. Dat was een zorg.

Mijn dochter belde de hooiboer en vertelde hem: “Er lopen hier zo’n vijftien koeien rond de kerk, dat kan niet de bedoeling zijn.” De hooiboer, die ook voorzitter van de boerenbond is, was druk bezig met het organiseren van een feest, maar kwam meteen in actie. Gelukkig kwam hij met een paar helpers, en mijn dochter sprong ook bij. De koeien werden relatief eenvoudig teruggeleid naar hun eigen wei, alsof we een trechter vormden. We gebruikten strotouwtjes om de vluchtwegen af te zetten en joegen ze zachtjes op. Het ging soepel, op één koe na. Die bleef achter. Maar koeien zijn kuddedieren, en uiteindelijk zette ze de vaart erin en… sprong over een hek!

En zo zie je maar: het leven op het platteland in Frankrijk is allesbehalve saai. Het is misschien anders dan het stadse leven, maar dat maakt het juist zo mooi en vol verrassingen!