In Nederland hield ik altijd van wandelen in het “bos” met Lies en de honden, maar nu moet ik er eigenlijk een beetje om lachen. Achteraf gezien waren het geen echte bossen maar grote parken, aangelegd om op een bos te lijken. Hier in de Bourgogne kom je pas in bossen waar je echt kunt verdwalen. Dat merkten we laatst maar al te goed—en eerlijk gezegd, echt leuk is het niet.

Het begon als een gewone boswandeling, zelfs met mooi novemberweer, rond de 16 tot 18 graden. Perfect wandelweer, zou je zeggen. Maar in deze bossen, met dikke begroeiing en amper een duidelijk pad, werd het al snel een stuk spannender. Natuurlijk hadden we een kompas en af en toe wat bereik op de smartphone, dus de stemming zat er nog in—maar dat veranderde naarmate de uren verstreken.

Van grappig naar griezelig

In het begin was het best grappig om te bedenken dat we misschien verdwaald waren, maar drie uur later en bijna 20 kilometer verder, was de lol er wel vanaf. De bodem lag bezaaid met lange slierten bramen, die ons keer op keer lieten struikelen. Lies en de honden hielden zich beter; de honden sprongen behendig over boomstammen, en Lies deed het ogenschijnlijk moeiteloos. De echte fout? We waren van het pad afgegaan, iets wat in zo’n dichtbegroeid bos een no-go blijkt te zijn.

Obstakels, kreekjes en natte voeten

Gelukkig vond ons kompas ons uiteindelijk een riviertje, en dat was de eerste houvast richting de juiste route. Lies en de honden sprongen het riviertje over als ware gazellen. Maar voor mij? Veel te breed. Inmiddels waren mijn zomerwandelschoenen al doorweekt door de modderige poelen die we onderweg hadden doorkruist, dus ik besloot gewoon door het water te lopen. De schoenen konden toch niet natter worden!

Een mooi einde met een wijze les

Achteraf gezien had het ook z’n charme. We zagen prachtige kraanvogels, paddenstoelen, en werden getrakteerd op een prachtig herfstlandschap. En gelukkig heb ik onderweg wat foto’s kunnen maken. Maar de moraal van dit avontuur? In de Bourgogne is het verstandig op de paden te blijven en winterwandelschoenen aan te trekken, want verdwalen in een écht bos is een ervaring die ik niet snel wil herhalen!

En zo is er altijd wel iets te beleven hier in de Bourgogne. Saai? Zeker niet. Verdwalen? Liever niet nog een keer!

Is jou dit ooit overkomen, of lijkt het je juist spannend? Ik ben benieuwd naar je ervaring of gedachten!