De Engelse vertaling van ons kookboek vol Franse familerecepten is klaar en ik ben inmiddels druk bezig met de Franse versie. Het gaat al lekker en ik kan nu al zien hoe het eindresultaat zich vormt. Als je, zoals ik, in drie talen werkt, is het belangrijk om goed overzicht te houden van wat er al af is. Een handige truc die ik gebruik, zijn mini-illustraties in mijn indexlijst. Zo kan ik in één oogopslag zien welke recepten klaar zijn. Een mini aquarel betekent dat het recept in alle drie de talen klaar is, een visueel feestje om mee te werken!
Afgelopen week mocht ik weer bestellingen versturen, en dat blijft altijd zo’n leuke bezigheid. Het is geweldig om te zien hoe de recepten, waar we zoveel liefde en zorg aan hebben besteed, nu in de handen van anderen belanden. De reacties die ik van klanten krijg, zijn hartverwarmend en inspirerend.
Maar naast het werk, maken we ook bewust tijd vrij om te genieten van het heerlijke najaarsweer. Gisteren bijvoorbeeld, genoten we van een lange wandeling onder de stralend blauwe lucht. Het frisse herfstweer doet zoveel goeds voor lichaam en geest. Na de wandeling hebben we heerlijk genoten van een gezonde salade als lunch, simpel, maar zo smaakvol.
Als de Franse vertaling van het kookboek klaar is, ga ik beginnen aan deel 2 van ons familie kookboek. De aquarellen voor dit deel zijn al gemaakt, en ik kijk er enorm naar uit om hiermee verder te gaan. Het proces is altijd een combinatie van hard werken en creatief plezier, en elke dag biedt nieuwe uitdagingen en momenten van voldoening.
Het fijne weer maakt alles net iets aangenamer, en zorgt ervoor dat het dagelijks werk ook een beetje meer voelt als een feestje. Zo blijft iedere dag een nieuwe uitdaging, maar eentje die we met enthousiasme en een glimlach tegemoet gaan.
Binnenkort zijn in onze webwinkel de e-books van de Engelse en Franse vertalingen verkrijgbaar. Daarnaast bieden we ook de mogelijkheid om een Print-On-Demand (POD) exemplaar te bestellen. Onze kookboeken, verrijkt met prachtige handgemaakte aquarellen, staan boordevol authentieke Franse familierecepten en zijn een echte aanwinst voor iedere liefhebber van culinaire tradities.
Ik kijk uit naar de komende weken, vol nieuwe recepten, verhalen, en natuurlijk nog veel meer aquarellen!
In Nederland hield ik altijd van wandelen in het “bos” met Lies en de honden, maar nu moet ik er eigenlijk een beetje om lachen. Achteraf gezien waren het geen echte bossen maar grote parken, aangelegd om op een bos te lijken. Hier in de Bourgogne kom je pas in bossen waar je echt kunt verdwalen. Dat merkten we laatst maar al te goed—en eerlijk gezegd, echt leuk is het niet.
Het begon als een gewone boswandeling, zelfs met mooi novemberweer, rond de 16 tot 18 graden. Perfect wandelweer, zou je zeggen. Maar in deze bossen, met dikke begroeiing en amper een duidelijk pad, werd het al snel een stuk spannender. Natuurlijk hadden we een kompas en af en toe wat bereik op de smartphone, dus de stemming zat er nog in—maar dat veranderde naarmate de uren verstreken.
Van grappig naar griezelig
In het begin was het best grappig om te bedenken dat we misschien verdwaald waren, maar drie uur later en bijna 20 kilometer verder, was de lol er wel vanaf. De bodem lag bezaaid met lange slierten bramen, die ons keer op keer lieten struikelen. Lies en de honden hielden zich beter; de honden sprongen behendig over boomstammen, en Lies deed het ogenschijnlijk moeiteloos. De echte fout? We waren van het pad afgegaan, iets wat in zo’n dichtbegroeid bos een no-go blijkt te zijn.
Obstakels, kreekjes en natte voeten
Gelukkig vond ons kompas ons uiteindelijk een riviertje, en dat was de eerste houvast richting de juiste route. Lies en de honden sprongen het riviertje over als ware gazellen. Maar voor mij? Veel te breed. Inmiddels waren mijn zomerwandelschoenen al doorweekt door de modderige poelen die we onderweg hadden doorkruist, dus ik besloot gewoon door het water te lopen. De schoenen konden toch niet natter worden!
Een mooi einde met een wijze les
Achteraf gezien had het ook z’n charme. We zagen prachtige kraanvogels, paddenstoelen, en werden getrakteerd op een prachtig herfstlandschap. En gelukkig heb ik onderweg wat foto’s kunnen maken. Maar de moraal van dit avontuur? In de Bourgogne is het verstandig op de paden te blijven en winterwandelschoenen aan te trekken, want verdwalen in een écht bos is een ervaring die ik niet snel wil herhalen!
En zo is er altijd wel iets te beleven hier in de Bourgogne. Saai? Zeker niet. Verdwalen? Liever niet nog een keer!
Is jou dit ooit overkomen, of lijkt het je juist spannend? Ik ben benieuwd naar je ervaring of gedachten!
Rigodon, a traditional dance from Burgundy, has deep roots in the history of this French region. Originally performed at village festivals and celebrations, this lively folk dance brought communities together to celebrate Burgundian culture. Today, it remains a cherished classic, keeping Burgundy’s rich cultural heritage alive. If you ever have the chance to see a performance, and you’re nearby, it’s definitely worth watching.
But Rigodon is not only a traditional dance; it’s also a classic dessert from Burgundy that reflects the region’s rich culinary history. This delicious dish, often made with simple, local ingredients, was a favorite at village festivals and remains a beloved Burgundian treat that brings together tradition and flavor.
Brioche is a delightfully light and airy bread that falls somewhere between bread and cake. You may know it as a sweet breakfast bread, served with a bit of butter or jam, but it has so many other uses! For instance, if you have some leftover brioche, why not turn it into a Rigodon, a traditional dessert from southern Burgundy
Rigodon is incredibly easy to make. Start by bringing half a liter of milk to a boil with 75 grams of sugar, a pinch of salt, and a teaspoon of cinnamon. For added flavor, you can add a vanilla bean and let it infuse for about 20 minutes. Then, add 125 grams of crumbled brioche and stir in three beaten eggs. Toss in some chopped nuts—hazelnuts, walnuts, whatever you like—and pour the mixture into a buttered baking dish. After 30 minutes in a 200°C oven, you’ll have a deliciously sweet dessert! Be sure to let the Rigodon cool slightly before enjoying. In Burgundy, they sometimes add a splash of vanilla sauce or another topping, though I find that makes it a bit too sweet.
I’ve also made this Rigodon with my cinnamon and raisin brioche bread. Sometimes, I bake it in small individual ramekins, which adds a charming touch to the presentation. The taste remains just as delicious! This way, I don’t have to throw out old brioche but turn it into something tasty instead.
Rigodon, een traditionele dans uit de Bourgogne, heeft diepe wortels in de geschiedenis van deze Franse regio. Deze levendige volksdans werd oorspronkelijk uitgevoerd tijdens dorpsfeesten en vieringen, waarbij de gemeenschap samenkwam om de Bourgondische cultuur te vieren. Tegenwoordig is het een geliefde klassieker die het rijke culturele erfgoed van de Bourgogne levend houdt. Als er een keer een optreden is, en je bent in de buurt, moet je zeker gaan kijken.
Maar Rigodonis niet alleen een traditionele dans, het is ook een klassiek dessert uit de Bourgogne dat de rijke culinaire geschiedenis van de regio weerspiegelt. Dit heerlijke gerecht, vaak gemaakt met eenvoudige, lokale ingrediënten, was een favoriet op dorpsfeesten en blijft een geliefde Bourgondische zoetigheid die zowel traditie als smaak samenbrengt.
De brioche is een heerlijk licht en luchtig brood dat ergens tussen een brood en een cake in zit. Je kent het misschien vooral als zoet ontbijtbrood, met een beetje boter of jam, maar je kunt er veel meer mee doen! Heb je bijvoorbeeld een oude brioche liggen? Maak er dan een Rigodon van, een traditioneel Zuid-Bourgondisch nagerecht.
Rigodon is supermakkelijk te maken. Je brengt een halve liter melk aan de kook met 75 gram suiker, een snufje zout, en een theelepel kaneel. Voor extra smaak kun je een vanillestokje toevoegen en die 20 minuten laten intrekken. Vervolgens voeg je 125 gram verkruimelde brioche toe en roer je er drie geklopte eieren doorheen. Gooi er dan nog wat gehakte noten bij – hazelnoten, walnoten, wat je lekker vindt – en giet het mengsel in een beboterde ovenschaal. Na 30 minuten op 200 graden heb je een heerlijk zoet dessert! Vergeet niet om de Rigodon even af te laten koelen voordat je ervan geniet. In de Bourgogne gieten ze soms nog een scheutje vanille saus of een andere saus er overheen maar dat vind ik te zoet worden.
*Ik heb deze rigodon ook gemaakt van mijn brioche brood met kaneel en rozijnen. Soms maak ik het ook in kleine ovenschaaltjes dat vind ik er net even leuker uitzien. De smaak blijft hetzelfde overheerlijk! Op deze manier hoef ik geen oude brioche weg te gooien maar maak ik er wat lekkers van.
Afgelopen weekend heb ik weer een waardevolle les gehad in het maken van een compleet product, met als laatste stap de magie van de laserprinter. Het proces begint altijd bij mijn vertrouwde tekentafel. Dit keer besloot ik me te richten op zes verschillende kippenrassen. Elk van hen heeft zijn eigen bouw en unieke kenmerken, en ik wilde dat deze precies tot uiting zouden komen in mijn tekeningen. Na het schetsen worden de tekeningen gescand in hoge resolutie, klaar voor de volgende stap.
Dan begint het wat ingewikkelder te worden. De ontwerpen moeten namelijk worden ingevoerd in een zogenaamd laserprogramma. Hoewel dit in het begin lastig leek, begin ik het nu steeds beter onder de knie te krijgen. Het leuke aan dit programma is dat je nog volop kunt spelen met je ontwerp: de letters verschuiven, details verfijnen. Uiteindelijk lukte het me om de kippen mooi en precies in het programma te zetten.
En dan komt het grote moment: de laserprinter en cutter! Deze machine kan niet alleen graveren, maar ook figuren uitsnijden. Hoewel ik voornamelijk met hout werk, is het fascinerend dat je er ook acryl, glas en veel andere materialen mee kunt bewerken.
Het proces bestaat uit meerdere stappen, en gelukkig werk ik met mallen waarin ik bijvoorbeeld de houten onderzetters kan plaatsen. Wat handig is, is dat ik de doorsnede in de mallen kan aanpassen voor verschillende formaten. Vervolgens begint het echte werk: het laseren. Inmiddels weet ik van de meeste houtsoorten hoe diep de laser moet graveren, omdat je ook rekening moet houden met diepte en intensiteit. Als je een volledig ingegraveerd ontwerp wilt, stel je de machine zo in dat de buitenste contouren eerst worden gegraveerd, waarna de binnenkant wordt ingevuld met kleine puntjes of streepjes. Hoewel het misschien eenvoudig lijkt, moet alles nauwkeurig worden geprogrammeerd.
Gelukkig heeft mijn schoonzoon mallen voor me gemaakt met de 3D-printer, wat het hele proces een stuk eenvoudiger maakt. En eerlijk gezegd, zijn geduld met mij is bewonderenswaardig. Ik ben van nature best chaotisch, dus het is nu extra belangrijk dat ik elke stap netjes noteer. Voorlopig is hij in de buurt, en als ik vastloop, roept hij niet meteen wat ik moet doen, maar moedigt hij me aan: “Kijk in je aantekeningen, welke stap komt er nu? Analyseer het probleem en bedenk hoe je het kunt oplossen.” Dit helpt me om uiteindelijk alles zelfstandig te kunnen doen, ook op ronde oppervlakten en zelfs op acryl en glas.
Voor nu ben ik super trots op mijn eerste project: kippenafbeeldingen gegraveerd op elegante beukenhouten onderzetters, met een mooi opstaand randje. Het heeft me veel geleerd, en mijn eigen kippen hebben model gestaan – daarvoor hebben ze een extra handje mais gekregen als bedankje!
Wat vinden jullie van mijn kippenproject? Laat me weten, ik ben benieuwd naar jullie reacties!
Vanmorgen viel mijn oog op een oude houten deur hier in de Bourgogne. Dit soort deuren, met hun verweerde hout en charmante details, zijn een perfect voorbeeld van de authentieke architectuur die je in deze regio nog volop tegenkomt. Terwijl moderne steden vaak worden overspoeld door gestandaardiseerde deuren en ramen, blijft het Franse platteland trouw aan zijn verleden. Hier zijn houten deuren niet alleen functioneel, maar ook een stukje geschiedenis.
De geschiedenis van Franse houten deuren
Houten deuren hebben een lange geschiedenis in Frankrijk en waren in vroegere tijden een belangrijk onderdeel van het dagelijkse leven. Vanaf de middeleeuwen werden deze deuren vaak met de hand gemaakt, met zware balken en smeedijzeren beslag. In dorpen en steden zoals die in de Bourgogne, dienden ze als toegang tot huizen, boerderijen, en kastelen. Elke deur vertelde een verhaal, niet alleen van het vakmanschap dat erin gestoken werd, maar ook van de families die erachter woonden.
Soorten franse deuren
In Frankrijk vind je verschillende soorten deuren, elk met hun eigen stijl en karakter:
De “Porte Cochère“: Een grote, dubbele poort die vaak toegang biedt tot binnenplaatsen en herenhuizen. Deze deuren zijn meestal robuust, met zware houten panelen en ijzeren details.
De “Porte d’Entrée”: Dit is de voordeur van een huis, vaak eenvoudiger maar nog steeds vol karakter. Hier vind je vaak smeedijzeren raampjes of decoratieve elementen die het huis een unieke uitstraling geven.
De “Porte Fenêtre“: Deze openslaande deuren zijn typisch Frans en geven toegang tot een balkon of tuin. Ze laten veel licht binnen en verbinden het huis met de natuur.
Deurkloppers (“Heurtoirs”): Oude Franse deuren hadden vaak kunstzinnig vormgegeven deurkloppers. Deze waren niet alleen praktisch, maar gaven ook een persoonlijk tintje aan het huis.
De “Porte Batarde“: In de Bourgogne zie je ook indrukwekkend grote houten deuren, de zogenaamde “Portes Batardes.” Deze reusachtige deuren, vaak gebruikt voor schuren en grote huizen, hebben een kleinere, geïntegreerde deur in het midden, of aan de zijkant. Zo konden bewoners de kleine deur dagelijks gebruiken zonder de grote, zware deur helemaal te openen. Gemaakt van massief hout en vaak met verfijnde ijzeren details, bieden deze deuren zowel praktische toegankelijkheid als een groots karakter, passend bij de robuuste Bourgondische stijl.
Anekdote
Een interessante anekdote vertelt dat in sommige Franse dorpen een oude houten deur diende als een soort statussymbool. Het was een traditie om een nieuwe deur te laten plaatsen wanneer er een belangrijke gebeurtenis plaatsvond in het leven van de bewoners, zoals een huwelijk of de geboorte van een kind. Hoe groter en fraaier de deur, hoe meer aanzien de familie had.
Daarnaast is er een oude legende in de Bourgogne die zegt dat als je drie keer op een oude houten deur klopt, de geest van het huis je zegen geeft. Deze legende gaat terug tot de tijd van de Kelten, die geloofden dat deuren toegangspoorten waren naar een andere wereld, en het kloppen zou de beschermgeest van het huis wakker maken.
Hout dat verhalen vertelt
Wat deze deuren zo bijzonder maakt, is dat elke deur zijn eigen verhaal vertelt. In de Bourgogne vind je nog veel van deze oude houten deuren die soms honderden jaren oud zijn. Het hout is verweerd door de jaren heen, maar elke kras, deuk en scheur draagt de herinneringen van generaties. De ambachtelijke smeedijzeren details, zoals deurknoppen en raampjes, zijn vaak met de hand gemaakt en hebben een charme die moeilijk te vinden is in de moderne architectuur.
Waarom oude houten deuren nog steeds populair zijn
Oude houten deuren en ramen blijven populair, niet alleen vanwege hun esthetiek, maar ook vanwege hun duurzaamheid. Het stevige hout kan eeuwen meegaan, en veel mensen die een tweede huis kopen in Frankrijk kiezen ervoor om de originele deuren te behouden of te restaureren, in plaats van ze te vervangen door moderne alternatieven. De deuren voegen karakter en authenticiteit toe aan de huizen, iets dat vaak verloren gaat in nieuwbouwprojecten.
Een ode aan de oude houten deur
Het zien van deze oude houten deur vanmorgen herinnerde me eraan hoe belangrijk het is om de charme en authenticiteit van het verleden te koesteren. In een wereld die steeds moderner en gestroomlijnder wordt, blijven deze deuren ons herinneren aan eenvoud, vakmanschap en het behoud van cultuur. De volgende keer dat je door een Frans dorp loopt en een oude houten deur ziet, neem dan even de tijd om te genieten van het verhaal dat het vertelt.
Yesterday, we spent a day without internet, something that can easily happen here in the rural Burgundy countryside. In the past, we’ve even had two days without electricity. At times like these, you truly realize how dependent you are on power and the internet. Although we strive to live as self-sufficiently as possible and have an emergency plan in place, it still became clear how challenging it can be.
Fortunately, it was a beautiful day, which allowed us to take the opportunity to go on extra-long walks. Every now and then, we took a break on a bench to enjoy the stunning views. Despite the challenges, the day turned into an unexpectedly valuable experience.
The internet is back up, but that unexpected day without it gave us a valuable insight: sometimes it’s nice to truly disconnect and enjoy everything around you. A little peace, fresh air, and the beautiful landscape of Burgundy – no Wi-Fi can compete with that!
Toen we aankondigden dat we van Haarlem, aan de rand van Amsterdam, zouden emigreren naar het platteland van de Bourgogne, vlakbij het Parc du Morvan, kregen we veel reacties. Vrienden, familie en bekenden waarschuwden: “Dat moet je niet doen, jullie gaan je vervelen, vereenzamen, jullie zullen het bruisende stedelijke leven missen.” Maar geloof me, er gebeurt hier genoeg. Juist omdat je met minder mensen om je heen leeft, lijken de contacten zoveel intenser. De ontmoetingen zijn zeldzamer, maar de relaties die je opbouwt, zijn zoveel dieper en echter. Mensen op het platteland staan altijd voor elkaar klaar – dat is althans onze ervaring.
Afgelopen weekend reden we naar de hooiboer voor wat stro voor het kippenhok. Het was een prachtige nazomerdag, al hing de herfst al in de lucht. Terwijl we langs de kerk reden, zagen we een bijzonder tafereel: koeien die in cirkels rondom de kerk liepen. Sommige graasden rustig, terwijl andere duidelijk wat onrustig waren. Verderop zagen we drie koeien in een kleine wei waarvan het hek openstond. Hoewel het hier rustig is, ligt er verderop een route nationale waar auto’s met 90 km/u rijden. Dat was een zorg.
Mijn dochter belde de hooiboer en vertelde hem: “Er lopen hier zo’n vijftien koeien rond de kerk, dat kan niet de bedoeling zijn.” De hooiboer, die ook voorzitter van de boerenbond is, was druk bezig met het organiseren van een feest, maar kwam meteen in actie. Gelukkig kwam hij met een paar helpers, en mijn dochter sprong ook bij. De koeien werden relatief eenvoudig teruggeleid naar hun eigen wei, alsof we een trechter vormden. We gebruikten strotouwtjes om de vluchtwegen af te zetten en joegen ze zachtjes op. Het ging soepel, op één koe na. Die bleef achter. Maar koeien zijn kuddedieren, en uiteindelijk zette ze de vaart erin en… sprong over een hek!
En zo zie je maar: het leven op het platteland in Frankrijk is allesbehalve saai. Het is misschien anders dan het stadse leven, maar dat maakt het juist zo mooi en vol verrassingen!
CouKoe Lifestyle 