Persoonlijke favoriet: Ik ben dol op croissants en geniet graag van traditioneel bereide espresso, maar het liefst doop ik mijn croissant ineen romige café au lait. Soms voeg ik een vleugje decadentie toe door een stukje chocolade in de croissant te stoppen — een verrukkelijke traktatie die elke hap onweerstaanbaar maakt!
Croissants zijn onmiskenbaar verbonden met Frankrijk, samen met pain au chocolat vormen ze een erkend onderdeel van het nationale erfgoed sinds 2013. Ze zijn toegevoegd aan de lijst van beschermde Franse voedingsmiddelen, een eer die de culturele en culinaire waarde van deze geliefde lekkernij onderstreept.
Maar wist je dat er een verschil is tussen rechte en kromme croissants? Vroeger maakten bakkers een goedkopere variant met margarine die krom van vorm was. Echte patissiers wilden zich echter onderscheiden van de boulangers en kozen daarom voor roomboter in hun recepten, wat resulteerde in rechte croissants. In Nederlandse supermarkten vind je ook rechte croissants, hoewel deze niet altijd met roomboter zijn gemaakt. In Frankrijk kun je er echter zeker van zijn: recht betekent met roomboter, krom met margarine of een mix van beide.
Het vouwen van de croissant is een ware kunst. In klassieke bakkerijen wordt gezegd dat een croissant wel 80 keer wordt gevouwen, wat resulteert in flinterdunne lagen en veel luchtigheid in het eindproduct.
Oorspronkelijk komt de croissant uit Oostenrijk, maar met een Fransetwist. Volgens de legende werd de croissant geïntroduceerd in Frankrijk in de late 17e eeuw, toen bakkers uit Wenen zich in Parijs vestigden in de hoop op betere verdiensten. Ze brachten de traditionele ‘kipferl’ mee, die op een halve maan leek. De Fransen gaven er hun eigen draai aan door pure roomboter toe te voegen en meer lagen in het deeg te verwerken.
Er wordt gezegd dat de halve maan vorm van de croissant een eerbetoon is aan de overwinning van het Oostenrijkse leger op het Ottomaanse rijk tijdens het beleg van Wenen in 1683. Er gaan echter ook verhalen dat het deeg in deze vorm makkelijker gerold en gevouwen kon worden.
Het is volop zomer in Bourgondië en eigenlijk in heel Frankrijk; de perfecte tijd om citronnade te bereiden. Het basisrecept vind je in mijn eigen Franse familiereceptenboek, maar de variant die ik vandaag maak met lavendel en enkele rozenblaadjes is net even anders. Het is niet moeilijk te maken, het vereist alleen wat tijd. Ondanks dat het lijkt alsof er veel suiker wordt gebruikt, bereiden we eigenlijk een siroop waarvan we slechts een kleine hoeveelheid aan het glas toevoegen, rijkelijk aangevuld met water of mineraalwater.”
Let goed op de hoeveelheid lavendel; hoewel het een heerlijke toevoeging is aan gerechten, kan te veel lavendel leiden tot een zeepachtige smaak. Naast lavendel voeg ik ook een handjevol blaadjes met framboos-rozensmaak toe, die je naar wens kunt weglaten of toevoegen. Hieronder vind je het recept:”
400 g suiker
500 ml water
40 g gedroogde lavendel
handvol onbespoten eetbare rozenblaadjes
10 citroenen
bruiswater
ijsblokjes
Pers het sap van de citroenen en zeef het sap, of je moet een beetje vruchtvlees lekker vinden.
Breng de suiker aan de kook met het water.
Voeg de lavendel en rozenblaadjes toe en laat nog 15 minuten trekken.
Zeef de bereiding en voeg ook het gezeefde citroensap toe.
Vul aan met spuitwater of bruiswater en ijsblokjes.
Laat de suiker in het water helemaal oplossen, pers de citroenen, kies mooie biolochische citroenen.Als de suiker is opgelost voeg dan de lavendel toe en de rozenblaadjes. Laat op een heel laag pitje langzaam trekken, ongeveer 15 minuten.Dit is mijn roos waarvan de blaadjes een frambozen smaak hebben. Het is een zalige smaak, ik maak van de rozenblaadjes ook gezichts reinigings water.Dit is de kleur van het vocht na het zeven, kies een fijne zeef anders gaat de lavendel door de zeef gaten heen.Zo ziet de citronnade met lavendel en rozenblaadjes eruit. Ik wist dat het zonder kleurstof nauwelijks een paarse kleur zou hebben. Ik wil geen kleurstoffen en de smaak is verrukkelijk!Rozenblaadjes en lavendel uit eigen tuin, onbespoten.
Persoonlijke noot: Het is gelukkig niet meer zo heel warm in de Bourgogne, gisteren was het meer dan 30 graden, vandaag is het een stuk aangenamer. Vandaag is ook de perfecte tijd voor deze heerlijke uienpizza met ansjovis. Helemaal leuk samen koken! Je kunt ook een kant-en-klare pizzabodem kopen. Vorig jaar had ik een fabriekspissaladière gekocht, die viel tegen; vers en zelfgemaakt is zoveel lekkerder. Met deze temperaturen rijst het deeg goed. De combinatie van zoete uien en zoute ansjovis of sardientjes tilt dit gerecht naar een goddelijk niveau. Als je aan Frankrijk denkt, denk je aan pissaladière, vind ik persoonlijk. Kies voor kwalitatieve biologische ingrediënten en gun de uien de tijd om langzaam te karameliseren op laag vuur. Ik beloof je, het wachten is meer dan de moeite waard. Ik gebruik in plaats van ansjovis ook vaak sardientjes. Bij het uienmengsel voeg ik een eetlepel van de olie toe van de sardientjes of ansjovis.
De Pissaladière is een klassiek gerecht uit de Franse Provence, beroemd om zijn heerlijke combinatie van gekarameliseerde uien, ansjovis en olijven op een deegbodem, vergelijkbaar met een pizza maar dan zonder tomatensaus. Dit hartige gerecht heeft een rijke geschiedenis en wordt vaak gegeten als snack of lichte maaltijd, vooral in Zuid-Frankrijk.
Bereiding voor Pissaladière: Voor de bereiding begin je met het maken van een deegbodem, wat kan variëren tussen traditioneel pizzadeeg of bladerdeeg. De topping bestaat voornamelijk uit een mengsel van langzaam gekookte uien die gekarameliseerd zijn met olijfolie, soms verrijkt met een beetje suiker. Daarna worden ansjovis en Niçoise olijven artistiek bovenop gelegd, vaak in een diamantpatroon. Het gerecht wordt vervolgens gebakken tot het deeg goudbruin en krokant is.
Geschiedenis en populariteit: De naam “Pissaladière” komt mogelijk van ‘pissalat’, een soort ansjovispasta die traditioneel in dit gerecht werd gebruikt. Dit gerecht was oorspronkelijk bedoeld als een goedkope en vullende maaltijd voor arbeiders en heeft zich ontwikkeld tot een geliefde snack in heel Frankrijk. Het is vooral populair in Nice en andere delen van de Côte d’Azur, waar het vaak verkocht wordt op straatmarkten en in bakkerijen.
Serveren: Pissaladière wordt traditioneel geserveerd als een lunchgerecht of gesneden in kleine vierkantjes als een aperitief. Het past uitstekend bij een salade en een glas gekoelde rosé of een lichtere rode wijn, die de rijke smaken van het gerecht mooi complementeren.
Dit canvasdoek heb ik erbij geschilderd.De pissaladière, het ruitjes patroon maakt het ook leuk om te zien, de smaak is verrukkelijk!
Dit heb je nodig:
Deegbasis: Puff pastry (bladerdeeg) of pizzadeeg, afhankelijk van je voorkeur.
Extra smaakmakers: 2 theelepels balsamicoazijn en een beetje bruine suiker (riet suiker) voor het karameliseren van de uien.
Bereidingswijze in grote lijnen:
Voorbereiden: Verwarm de oven voor en bereid je deeg voor op een bakplaat.
Uien koken: Bak de uien langzaam in boter met suiker, azijn en kruiden tot ze goudbruin en zacht zijn. De eerste 40 minuten op een heel laag pitje met de deksel erop, de uien mogen niet bruin worden. Daarna nog 10 minuten zonder deksel zodat het vocht wat verdampt. Mocht er teveel vocht bij de uien zitten, gebruik dan 1 theelepel maizena opgelost in 1 eetlepel koud water toevoegen aan de warme uien.
Assemblage: Verspreid de gekarameliseerde uien (eerst laten afkoelen) over het deeg, gevolgd door een patroon van ansjovis en olijven, zie onze foto.
Bakken: Bak de pissaladière in de oven tot het deeg goudbruin en krokant is, ongeveer in 35 à 40 minuten.
Serveren: Serveer warm of op kamertemperatuur, gesneden in stukken.
Bloem: 3½ tot 4 koppen (ongeveer 440 tot 500 gram) – broodmeel of all-purpose meel werkt het beste
Olijfolie: 2 eetlepels
Zout: 1½ theelepel
Bereidingswijze:
Gist activeren:
Los de suiker en de gist op in warm water in een grote kom. Laat het mengsel ongeveer 5 tot 10 minuten staan tot het schuimig wordt, wat aangeeft dat de gist actief is.
Deeg maken:
Voeg olijfolie, zout, en de helft van de bloem toe aan het gistmengsel. Meng met een lepel of een deeghaak op lage snelheid totdat alles goed gemengd is.
Blijf geleidelijk de rest van de bloem toevoegen totdat een zacht deeg ontstaat dat gemakkelijk van de zijkanten van de kom loslaat.
Deeg kneden:
Kneed het deeg op een licht bebloemd oppervlak voor ongeveer 6 tot 8 minuten, of totdat het glad en elastisch is. Als het deeg te plakkerig is, voeg dan een beetje meer bloem toe.
Eerste rijs:
Plaats het deeg in een licht ingevette kom, dek af met een doek of plasticfolie, en laat het op een warme plaats rijzen tot het deeg in omvang verdubbeld is, dit duurt ongeveer 1 tot 1½ uur.
Vormen en bakken:
Sla het deeg neer en verdeel het in de gewenste grootte. Rol het deeg uit voor je pizza of Pissaladière en beleg het naar wens.
Bak in een voorverwarmde oven op 220°C tot de randen goudbruin en knapperig zijn, meestal ongeveer 10 tot 15 minuten, afhankelijk van de dikte van het deeg.
Dit recept geeft je een goede basis voor pizzadeeg dat je kunt gebruiken voor allerlei gerechten, waaronder Pissaladière.
De is in volle gang in de Bourgogne en brengt talloze mooie momenten, buiten eten, frisse salades, heerlijk gevulde groenten, fruit van de barbecue, en citroen-lavendel limonade, alles “à la maison” gemaakt met groenten en fruit uit eigen moestuin. Eieren van de eigen kipjes en de cider is gemaakt van de appels uit onze boomgaarden. Ik verheug me erop om zomer recepten te delen zoals de verrukkelijke aubergine dip die in Zuid-Frankrijk geserveerd wordt bij kikkererwten crêpes, de klassieke pissaladière, en het eenvoudige maar o zo lekkere tomaten-taartje. Geniet van de zomer, de smakelijke maaltijden, elkaars gezelschap, een glas gekoelde rosè of een verfrissende citronnade. Leef en vier de dagen, zomerse groetjes van Lies en Philippine.
Persoonlijke noot: Dit eenvoudige en heerlijke recept is perfect voor een warme dag in de Bourgogne, waar je niet te lang in de keuken wilt staan. De combinatie van frisse biologische tomaten en de rijke smaak van Cantal kaas maakt dit gerecht tot één van mijn zomerse favorieten. Momenteel is het in de middag meer dan 30 graden en dan zijn dit soort taartjes verrukkelijk, ik doe altijd bij de mosterd een beetje honing, dat is een persoonlijk dingetje. Voor mij maakt dat de taart net even lekkerder, deze taart lijkt een beetje op het tomaten taartje uit mijn kookboek maar de “Cantal kaas” maakt het toch net even anders.
Cantal kaas, een van de oudste kazen in Frankrijk, is vernoemd naar de bergen van de Auvergne in het centrale deel van het land. Deze harde kaas wordt gemaakt van rauwe koemelk en heeft een rijke, licht pittige smaak die goed samengaat met de zoetheid van tomaten. De productie van Cantal is een zorgvuldig proces waarbij de kaas lange tijd moet rijpen, wat bijdraagt aan zijn diepe smaak en complexiteit.
Ingrediënten:
Kant-en-klare of zelfgemaakte pizzadeeg of bladerdeeg
Mosterd
Een beetje honing
Biologische tomaten, in plakjes gesneden
Verse Cantal kaas, geraspt of in dunne plakjes
Zout en peper naar smaak
Optioneel: verse kruiden zoals basilicum of tijm
Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 200 graden Celsius.
Rol het deeg uit en leg het op een ingevette bakplaat of in een taartvorm.
Smeer een dunne laag mosterd over de bodem van het deeg.
Leg de plakjes tomaat gelijkmatig over de mosterd.
Bestrooi de tomaten met zout en peper.
Verdeel de Cantal kaas over de tomaten.
Bak de tarte in de oven voor ongeveer 20-25 minuten, of totdat de kaas gesmolten en goudbruin is en de korst knapperig.
Garneer met verse kruiden naar keuze voor het serveren.
Serveer deze heerlijke tarte met een frisse groene salade en een glas koude rosé voor de perfecte zomermaaltijd.
Ontdek het fêtes de Bayonne: Een spectaculair festival in het hart van Baskenland
Elk jaar in juli transformeert Bayonne, een charmante stad in het Franse Baskenland, in een bruisend festivalterrein tijdens het Fêtes de Bayonne. Dit festival, één van de grootste volksfeesten in Zuid-Frankrijk, trekt jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers.
Oorsprong en geschiedenis
Het Fêtes de Bayonne vindt zijn oorsprong in de jaren ’30 van de vorige eeuw, geïnspireerd door het beroemde San Fermín festival in Pamplona, Spanje. Het begon als een klein feest maar is uitgegroeid tot een massale viering van de Baskische cultuur.
Festiviteiten
Gedurende vijf dagen en nachten komen de straten van Bayonne tot leven met muziek, dans en parades. Bezoekers, vaak gekleed in traditionele rode en witte kledij, kunnen genieten van een reeks activiteiten:
Corso fleuri: Een parade met prachtig versierde bloemenwagens.
Muziek en Dans: Talloze podia met live Baskische muziek, flamenco shows en moderne bands.
Stieren-lopen: Hoewel controversieel, blijven deze een traditioneel onderdeel van het festival.
Vuurwerk: Spectaculaire vuurwerkshows verlichten de nachtelijke hemel.
Bezoekersinformatie
Bezoekers worden aangemoedigd om zich te kleden in de traditionele kleuren van het festival: wit met een rood sjaaltje en riem. Het festival is toegankelijk voor mensen van alle leeftijden en biedt een unieke kans om de levendige Baskische cultuur te ervaren.
Het Fêtes de Bayonne is meer dan een festival; het is een symbool van gemeenschapszin en culturele trots. Of je nu komt voor de folklore, de muziek, het eten of de gezelligheid, Bayonne biedt tijdens deze dagen een onvergetelijke ervaring.
De Fêtes de Bayonne vindt dit jaar plaats van woensdag 10 juli tot en met zondag 14 juli.
Klassiek-recept met de bekende ham van Bayonne
De ham van Bayonne, bekend als ‘Jambon de Bayonne’ in het Frans, is een beroemde Franse delicatesse die afkomstig is uit de regio rond de stad Bayonne in Baskenland. Deze ham is licht gezouten en wordt gedurende een periode van meerdere maanden tot zelfs jaren luchtgedroogd, wat resulteert in een delicate, zoetige smaak en een zeer zachte textuur. De unieke smaak van Jambon de Bayonne is mede te danken aan het specifieke kklimaat van de regio en de traditionele productiemethoden die al eeuwenlang worden gebruikt.
Recept: meloen met ham van Bayonne
Een klassiek en eenvoudig gerecht dat de unieke smaak van ham van Bayonne benadrukt is meloen met ham. Dit gerecht is bijzonder verfrissend en perfect als voorgerecht of lichte zomerschotel.
Ingrediënten:
1 rijpe cantaloupe of andere zoete meloen
12 dunne plakjes ham van Bayonne
Verse muntblaadjes voor decoratie (optioneel)
Zwarte peper (optioneel)
Dit gerecht combineert de zoetheid van de meloen perfect met het zoute van de ham, wat zorgt voor een smaakvol contrast. Het is een uitstekend voorbeeld van hoe eenvoudigheid kan resulteren in een gerecht dat zowel elegant als onweerstaanbaar is.
Bereidingswijze:
Voorbereiden van de Meloen:
Snijd de meloen doormidden en verwijder eventueel de zaden. Snijd elke helft in 6 gelijke partjes. Verwijder voorzichtig de schil van elk partje.
Serveren:
Drapeer een plakje Ham van Bayonne zorgvuldig over elk stukje meloen. Het idee is dat de ham licht aan het meloenvlees hecht, waardoor een aantrekkelijke presentatie ontstaat.
Garneer de schotel met verse muntblaadjes voor een frisse touch en strooi eventueel wat zwarte peper over de meloen voor wat extra pit.
Vandaag was het weer tijd voor een van mijn favoriete keukenavonturen: jam maken. De Fransen noemen dit ‘confiture’, en met mijn overvloed aan fruit uit eigen tuin is het bijna een logische stap om dit heerlijke goedje zelf te bereiden. Hoewel de nectarines van vandaag niet uit mijn eigen tuin kwamen, waren ze onweerstaanbaar zoet, zij het een beetje overrijp – perfect voor jam!
Dit recept is eenvoudig, maar allesbehalve standaard. Ik voeg een beetje aleppopeper toe aan de mix, wat een verslavend lekkere kick geeft aan de zoetheid van de nectarines. Als je geen fan bent van pittig, kun je de peper natuurlijk weglaten.
Ingrediënten:
1 kilo rijpe nectarines
1 limoen (sap en rasp)
750 gram geleisuiker
2 theelepels aleppopeper
Bereidingswijze:
Bereid je fruit voor: was de nectarines, snijd ze in stukjes van 2 cm, verwijder de pit en rasp de schil van de limoen.
Doe de nectarinestukjes in een pan met dikke bodem, voeg limoensap, geleisuiker, limoenrasp en aleppopeper toe. Laat het mengsel 15 minuten staan, roer regelmatig.
Breng de jam aan de kook en laat het 10 minuten doorkoken, verwijder dan het schuim dat bovendrijft.
Pureer de jam naar gewenste consistentie, vul steriele potten tot aan de rand en sluit ze direct. Zet de potten op hun kop voor een optimale houdbaarheid.
Laat de potten 4 uur afkoelen. Na opening moet de jam in de koelkast bewaard worden.
Geniet van deze heerlijke toevoeging aan je ontbijttafel of als cadeau voor vrienden en familie!”
Aleppo peper, ook bekend als Halaby peper, is een matig pikante chilipeper afkomstig uit de Syrische stad Aleppo. Het is een variëteit van de Capsicum annuum. Traditioneel worden de pepers ontpit, in de zon gedroogd en grof gemalen tot vlokken. Vervolgens worden ze gemengd met zout en olijfolie, wat helpt bij het conserveren en de smaak versterkt.
Aleppo peper staat bekend om zijn helderrode kleur en een smaakprofiel dat aards en matig heet is. Het kenmerkt zich niet alleen door de hitte, maar ook door een unieke fruitige zurigheid, wat het enigszins vergelijkbaar maakt met zongedroogde tomaten. Deze specerij is populair in de Midden-Oosterse en Mediterrane keukens en kan in een verscheidenheid aan gerechten worden gebruikt om diepgang en een milde scherpte toe te voegen.
De “Croque Madame” is een variatie op de “Croque Monsieur”, een bekende Franse sandwich die oorspronkelijk bestaat uit ham en kaas tussen twee sneetjes brood, gegrild tot de kaas smelt en vaak overgoten met béchamel saus. De naam “Croque Monsieur” verscheen voor het eerst in Parijs rond 1910 en betekent letterlijk “bijtende meneer” als een verwijzing naar de knapperigheid van het brood.
De toevoeging van een gebakken of gepocheerd ei op de bovenkant van de sandwich transformeert een Croque Monsieur in een Croque Madame. Dit extra ingrediënt zou symbolisch zijn voor een dameshoed, wat de naam ‘Madame’ verklaart. De exacte oorsprong van deze toevoeging en de specifieke naamgeving is niet volledig gedocumenteerd, maar het wordt algemeen aangenomen dat de Croque Madame ergens in de jaren 1960 populair werd. Dit gerecht combineert de hartige smaken van de oorspronkelijke sandwich met de rijke textuur van het ei, wat een geliefde keuze is in vele Franse cafés en bistro’s.
Recept voor een “croque Madame” , ingrediënten:
2 sneetjes witbrood
2 plakjes ham
2 plakken Gruyère of andere smeltkaas
1 ei
Boter
Optioneel: een beetje mosterd of béchamelsaus
Bereidingswijze:
Voorbereiden: Besmeer één zijde van elk sneetje brood licht met boter. Dit is de buitenkant van je sandwich. Als je wilt, kun je de binnenkant van een sneetje insmeren met een beetje mosterd of béchamelsaus voor extra smaak.
Beleggen: Leg op het niet-besmeerde deel van een sneetje brood de plakjes ham en daarbovenop de plakken kaas. Dek af met het andere sneetje brood, boterkant naar buiten.
Grillen: Verhit een koekenpan op middelhoog vuur en leg de sandwich in de pan. Bak tot de onderkant goudbruin en krokant is, ongeveer 3-4 minuten, en draai hem dan voorzichtig om om de andere kant te bakken.
Ei bakken: Terwijl de tweede kant van de sandwich bakt, bak je in een andere pan het ei. Het doel is om het ei te bakken tot het wit gestold is maar de dooier nog vloeibaar.
Serveren: Leg de gebakken sandwich op een bord en schuif het gebakken ei voorzichtig bovenop. Serveer direct.
De Croque Madame is een heerlijk hartig gerecht dat perfect is voor een brunch of als luxueus ontbijt. Geniet ervan!
Mijn acht kipjes zijn ware meesterleggers en zorgen dagelijks voor een overvloed aan heerlijke eieren, waardoor het bereiden van een smakelijke Croque Madame een fluitje van een cent is. Een leuk detail is dat elk kippenras bij mij thuis eieren legt in unieke kleuren; naast de gebruikelijke witte en bruine eieren, vind je bij ons ook groene en roze eieren. Zo wordt elke maaltijd een feestje!
Vorige week liep de temperatuur op tot ongeveer dertig graden in de Bourgogne, wat voor mij persoonlijk te warm is. Gelukkig blijft het binnen koel dankzij de dikke muren van 60 cm van ons huis. Franse huizen in warme gebieden hebben vaak ook kleinere ramen, en als het echt te warm wordt, sluit ik de luiken aan de zonkant van het huis. Gistermiddag wandelde ik in het hart van het Parc du Morvan onder een helderblauwe hemel, toen er plotseling pikzwarte wolken opdoemden. Ik droeg een zomerjurkje en had geen regenjas bij me. Gelukkig ben ik goed in conditie en kon ik snel naar mijn auto rennen; maar het avontuur was nog niet voorbij. Samen met mijn dochter en schoonzoon hadden we ook de paardentrailer nodig. Paardentrailer achter de jeep geplaatst. In de Morvan zijn er smalle, bochtige padjes die door het landschap slingeren. Het was inmiddels noodweer geworden, en vlak voor de auto brak een boom af. Wat nu? Gelukkig kon mijn schoonzoon de jeep met de grote paardentrailer behendig honderden meters achteruit manoeuvreren tot we bij een splitsing kwamen waar we konden keren. Naderhand heb ik een van mijn favoriete gerechten gemaakt: een groentepizza. Vandaag is het weer gelukkig iets afgekoeld, wat heel prettig is.
Het recept is verrassend eenvoudig. Begin met een pizzabodem naar keuze, die je licht inprikt met een vork. Meng crème fraîche, mosterd en een beetje honing tot een gladde saus. Smeer dit mengsel over de bodem uit. Dan komt het creatieve gedeelte: het versieren van de pizza. Gebruik hiervoor paprika’s in drie kleuren, wat tomaten, courgette of wat je maar lekker vindt en wat kleur geeft. Ik versierde mijn pizza in het thema van een vrolijke zon en kleurrijke bloemen. Strooi er wat geraspte kaas over en bak de pizza ongeveer een half uur in de oven. Serveer met een frisse groene salade voor een heerlijk en oogstrelend gerecht.
In de Franse keuken verwijzen de termen “cake,” “tarte,” en “gâteau” naar verschillende soorten desserts die elk duidelijke kenmerken en bereidingswijzen hebben:
Cake: In Frankrijk verwijst “cake” specifiek naar een dessert in de vorm van een brood, vergelijkbaar met wat in Engelssprekende landen bekend staat als ‘pound cake’ of ‘fruitcake’. Deze zijn doorgaans dichter en minder zoet dan een “gâteau” en bevatten vaak ingrediënten zoals noten, fruit of chocoladestukjes. Ze zijn eenvoudig, makkelijk te snijden, en worden vaak geserveerd als snack of bij de thee.
Tarte: Een “tarte” is een soort Franse taart bestaande uit een deegbodem gevuld met fruit, custard, of andere vullingen. Het deeg is meestal een kruimeldeeg, dat knapperig en kruimelig is. Tartes kunnen zoet of hartig zijn, met enkele van de bekendste zoete varianten zoals de “tarte aux pommes” (appeltaart) en “tarte au citron” (citroentaart). Tartes zijn meestal open aan de bovenkant en hebben geen bovendeksel zoals veel Amerikaanse taarten.
Gâteau: Deze term wordt over het algemeen gebruikt om taarten te beschrijven die uitgebreider zijn dan de eenvoudige “cake”. “Gâteau” verwijst naar gelaagde taarten of taarten die zijn versierd met glazuur en versieringen. Ze kunnen vrij uitgebreid zijn en worden vaak geserveerd bij speciale gelegenheden zoals verjaardagen of bruiloften. Voorbeelden zijn “gâteau au chocolat” (chocoladetaart) en “gâteau de crêpes” (een taart gemaakt van lagen pannenkoeken met vulling tussen elke laag).
Elk van deze desserts heeft een unieke plaats in de Franse banketbakkerij en vertegenwoordigt een andere benadering van zoete lekkernijen, wat de variëteit en rijkdom van de Franse patisseriecultuur laat zien.
Vandaag mijn recept, tips en ingrediënten voor een verrukkelijke glutenvrije cake.
scheid de eigelen van de eiwitten.
klop de eiwitten stijf met de helft van de suiker en een snuf zout.
meng de andere ingrediënten in een andere kom.
spatel de stijve eiwitten door het mengsel.
giet in een cakevorm en bak in een voorverwarmde oven op 180° ongeveer 55 min.
110 gr. glutenvrij witmeel
110 gr. amandelmeel
200 gr. suiker
125 gr. roomboter
5 scharrel eieren (M)
10 gr. bakpoeder
1 tl. maïzena
125 ml. melk
1,5 tl. vanille extract
goede snuf zout
1 tl. mix gom (xanthaangom)
Ik baseer al mijn cakes op mijn klassieke vanillerecept, dat ik telkens met nieuwe ingrediënten verrijk. Vandaag heb ik een glazuur gemaakt van poedersuiker en een beetje citroensap, waarmee ik mijn cake royaal heb bedekt. Daarna heb ik er een artistieke bloementekening op gecreëerd, met een blaadje goudsbloem en enkele tijmtakjes uit mijn eigen kruidentuin. Ik zorg ervoor dat ik mijn kruiden en eetbare bloemen altijd goed was, je weet immers nooit welk dier er ’s nachts een bezoekje heeft gebracht. Aan het beslag voegde ik citroensap en -rasp toe, samen met verse tijmblaadjes en bloemen, waardoor de frisse citroen perfect harmonieert met de aromatische tijm.
De kunst van het perfecte glutenvrije gebak
Bij het bakken van glutenvrije lekkernijen is het vinden van het juiste volume vaak een uitdaging, aangezien je de natuurlijke elasticiteit van gluten mist. Gelukkig heb ik een paar cruciale tips die je zullen helpen om toch luchtige en smakelijke resultaten te behalen.
1. Scheid de eiwitten van de eidooiers Een gouden regel die ik altijd volg, zowel bij glutenvrije als gewone baksels, is het scheiden van de eiwitten en eidooiers. Door de eiwitten apart stijf te kloppen, creëer je een schuimige basis die essentieel is voor dat gewenste luchtige effect in je gebak. Dit proces is cruciaal om het gebrek aan gluten te compenseren.
2. Ingrediënten op kamertemperatuur Zorg ervoor dat al je ingrediënten, vooral de eieren, op kamertemperatuur zijn voordat je begint met bakken. Dit bevordert een gelijkmatige vermenging, wat bijdraagt aan een consistentere textuur in je cake.
3. Ontvet je beslagkom en kloppers Voordat je begint, ontvet je beslagkom en de kloppers van je mixer grondig. Vetresten kunnen namelijk voorkomen dat je eiwitten goed stijf worden. Om elk risico op vetresten te vermijden, gebruik ik drie kommetjes tijdens het scheiden van mijn eieren: één voor de eiwitten, één voor de eidooiers, en één extra als tussenstation tijdens het scheiden. Zo voorkom je dat er per ongeluk eigeel in je eiwitten terechtkomt.
4. Xanthaangom: Een geheim ingrediënt Xanthaangom is mijn geheime wapen voor glutenvrije baksels. Het helpt de structuur van de cake te verbeteren en zorgt voor een smeuïge consistentie die vaak ontbreekt bij glutenvrije alternatieven.
5. Bewaar je cake goed Zodra je cake afgekoeld is, is het belangrijk om deze goed te verpakken. Glutenvrije cakes koelen namelijk snel af en kunnen daardoor uitdrogen als ze niet goed bewaard worden.
Door deze tips toe te passen, kun je zelfs zonder gluten heerlijke, luchtige baksels creëren. Veel bakplezier en succes met het experimenteren!
Gâteau sans gluten au citron et au thym, maar wat is het verschil tussen “gâteau, tarte en cake” in Frankrijk?
CouKoe Lifestyle 