Eén van mijn meest favoriete plekken is de natuur van de Bourgogne. Moeder Aarde geeft hier zoveel moois — zoals deze ochtend, toen ik velden vol geurige daslook vond: een teken dat de lente echt begonnen is. Daslook is niet alleen een smaakmaker, maar ook een schat voor onze gezondheid. In dit blog neem ik je mee op mijn pluktocht, vertel ik je meer over de bijzondere voordelen van daslook én deel ik mijn favoriete recept: zelfgemaakte daslookpesto!
Daslook (Allium ursinum), ook wel berenlook genoemd, is niet alleen verrukkelijk, maar ook bijzonder gezond.
Daslook staat bekend om haar ontsmettende werking op het spijsverteringsstelsel – maag, lever en darmen profiteren van haar krachten. Daarnaast helpt daslook preventief tegen hart- en vaatziekten:
het bevordert een goede bloedstolling,
gaat aderverkalking tegen,
en verlaagt de bloeddruk.
Dankzij haar ontstekingsremmende eigenschappen biedt daslook ook verlichting bij verkoudheid en andere kwaaltjes. Geen wonder dat bruine beren na hun winterslaap graag daslook eten om hun darmen te reinigen!
Koken met daslook
Daslook is heerlijk veelzijdig:
Rauw in salades
Versnipperd over een warme soep
Verwerkt in kruidenboter
Gemixt tot groene pesto
Hoewel daslook naar knoflook smaakt, geeft het geen vervelende geur achteraf – ideaal dus voor wie van een volle smaak houdt zonder de nadelen.
Let op!
Daslook lijkt sterk op het giftige meiklokje en de herfsttijloos. Controleer bij het plukken altijd op de typische geur: kneus een blaadje tussen je vingers – ruik je knoflook, dan zit je goed!
Recept: Daslookpesto
Ingrediënten:
75 g cashewnoten
100 g verse daslook
100 g Parmezaanse kaas (geraspt)
half teentje knoflook
75 ml olijfolie
1 tl citroensap
Zwarte peper naar smaak
Bereidingswijze:
Rooster de cashewnoten kort in een droge koekenpan en laat afkoelen.
Maal de daslook fijn in een keukenmachine, of met een vijzel.
Voeg de kaas, half knoflook teentje, cashewnoten en olijfolie toe en mix tot de gewenste structuur.
Breng op smaak met citroensap en versgemalen peper.
Heerlijk op brood, door de pasta of als smaakmaker bij een kaasplankje! een schepje door de aardappelen, soep, pizza en zelfs op een wrap.
*Wil je dat je pesto zijn mooie kleur en verse smaak behoudt? Dek hem dan af met een dun laagje olijfolie!
Daslook bewaren
Wil je het hele jaar door genieten van deze heerlijke smaakmaker? Droog de daslook zorgvuldig, hak hem fijn of pers hem. Zo heb je altijd een beetje Bourgogne binnen handbereik.
Ik hou niet zozeer van de feestdagen zelf, maar wél van tradities. Voor mij draait Pasen om creativiteit, samen genieten en het vieren van de lente. Daarom zat ik deze week achter mijn naaimachine en ontstonden Floris Flapoor en Pip de Kip – gezellige paasvriendjes, gemaakt van kleine restjes stof die anders verloren zouden gaan.
Ik versier eieren, bedenk nieuwe recepten en geniet van de voorbereiding. In Frankrijk eten veel mensen traditioneel lamsvlees tijdens het paasdiner, maar voor mij is dat geen optie: ik heb onlangs nog jonge lammetjes geknuffeld en ik zou er niet aan moeten denken om zo’n lief dier te eten.
Voor ons wordt het een feestelijk en vegetarisch Paasmenu:
Oeufs en cocotte met paddenstoelen
Een mooi versierde paasbûche (een luchtige rolcake)
En een kleurrijke vegetarische quiche
Later zal ik mijn mooiste gerechten nog delen. 🌿
Maar eerst… het traditionele Franse paasverhaal! ✨
De legende van Pasen in Frankrijk: vliegende klokken en chocolade
In Frankrijk hoort bij Pasen niet alleen de paashaas, maar ook een prachtige legende over vliegende klokken. Volgens de traditie blijven van Witte Donderdag tot Paaszaterdag de kerkklokken stil. De klokken, zo wordt verteld, vliegen in deze dagen naar Rome om daar de zegen van de paus te ontvangen.
Wanneer ze terugkeren, vliegen ze over het land en strooien ze onderweg chocolade-eieren uit voor de kinderen. Op paasochtend rennen de kinderen dan enthousiast de tuinen in om de eieren te zoeken die ‘door de klokken’ zijn gebracht.
In veel Franse dorpen worden nog steeds grote paas-eierzoektochten georganiseerd, en je vindt werkelijk overal prachtige chocoladefiguren in de winkels: klokken, lammetjes, eieren, kippen en zelfs kleine vogeltjes.
Pasen in Frankrijk is dus een vrolijk lentefeest, waarin de lente, het nieuwe leven en het samenzijn centraal staan – en dat maakt het, vind ik, extra mooi.
Vier de lente met pure smaken uit de natuur, een feestelijk vegetarisch menu en Franse paasmagie
Op 1 april trappen de Fransen niet zomaar in een grap, ze plakken er liever een vis op!” 🎣😆
*Persoonlijke noot: 1 april in Frankrijk – Een vis op mijn rug!
Het was 1 april 2020, en ik was op bezoek bij mijn Franse kleinkinderen. Eerlijk gezegd had ik niet eens door welke datum het was. Doordat de kinderen die woensdag vrij waren van school, besloten we samen te knutselen. Er werd getekend, geverfd en vooral veel gelachen. Na een flinke schoonmaaksessie lagen er prachtige kunstwerken op tafel. De kinderen waren blij en bedolven me onder enthousiaste knuffels. Toen hebben ze de vis op mijn rug geplakt, dacht ik achteraf!
Zoals vaker gingen we even naar de bakker. Die verkoopt niet alleen brood, maar ook van die heerlijke chocoladelolly’s waar de kinderen dol op zijn. Er was die dag ook een kleine markt, en het weer was goed genoeg om zonder jas op pad te gaan, alleen in mijn sweater. Terwijl we tussen de kraampjes liepen, viel het me op dat de kleinkinderen me net iets te vrolijk aankeken en mij opvallend goed in de gaten hielden. Mensen op de markt glimlachten naar me, sommigen knipoogden zelfs.
Langzaam begon het me te dagen… Hoogstwaarschijnlijk had ik een papieren vis op mijn rug geplakt zitten! De kinderen giechelden stiekem tegen elkaar, hun blikken vol pret en samenzwering. Ik besloot niets te laten merken—laat ze maar genieten van hun grap. En dat deden ze! Uiteindelijk konden ze hun geheim niet langer voor zich houden en riepen in koor: “Poisson d’Avril!”
We hebben vreselijk gelachen, en eerlijk is eerlijk—ik voelde me ook weer even een speels kind. De wereld is al serieus genoeg, dus zo’n onschuldig grapje? Heerlijk!
Op 1 april vieren de Fransen Poisson d’Avril (Aprilvis), hun versie van 1 aprilgrappen. Kinderen (en volwassenen) plakken in het geheim papieren vissen op de rug van nietsvermoedende slachtoffers. Zodra iemand de vis ontdekt, roepen ze lachend: Poisson d’Avril!
De geschiedenis van Poisson d’Avril
De oorsprong van deze traditie is niet helemaal duidelijk, maar er zijn verschillende theorieën:
Verandering van de kalender (16e eeuw): In 1564 veranderde koning Karel IX de kalender, waardoor Nieuwjaar werd verplaatst van 1 april naar 1 januari. Mensen die vasthielden aan de oude datum werden bespot met nepgeschenken en grappen, wat mogelijk de basis legde voor 1 aprilgrappen.
Vissen als symbool: April markeert het einde van de visvangstseizoen in Frankrijk. In deze tijd van het jaar waren de rivieren nog vol jonge vissen, die makkelijk te vangen waren – net als de slachtoffers van een goede grap!
Hoe vieren de Fransen 1 april?
Kinderen knutselen papieren vissen en proberen ze ongemerkt op de rug van familieleden, leraren en vrienden te plakken.
Media en bedrijven doen mee, met nepnieuwsberichten of humoristische advertenties.
Grappen en practical jokes blijven populair, net als in andere landen.
Poisson d’Avril is een speelse en vrolijke traditie, waarin humor en creativiteit centraal staan. Dus, als je op 1 april in Frankrijk bent, let op je rug – misschien loopt er iemand met een schaar en een vis van papier achter je! 🐟
Van schoolpleinen tot kantoren – op 1 april in Frankrijk is niemand veilig voor een onverwachte papieren vis op zijn rug!
Op deze dag past een verrukkelijke vissoep perfect, zoals een heerlijke bouillabaisse. Daarom deel ik graag dit recept uit ons eigen kookboek!
PS: Wil je het boek bestellen? Dat kan via het contactformulier! Als lente-aanbieding ontvang je het voor slechts €19,50, inclusief een Coukoe Lifestyle tas en twee theedoeken. Naast deze heerlijke vissoep vind je in het boek tal van Franse klassiekers, elk met een eigen sfeervolle recept-aquarel.
Vanmorgen scheen het Bourgondische zonnetje door mijn keukenraam naar binnen, en van zo’n Frans zonnetje raak ik bijna buiten zinnen. Vol liefde maakte ik een zalig zondagsochtendontbijt – eieren met dooiers vol oranje maïskleur van mijn eigen geliefde kippen, broodjes, gebakken in boter om in de dooiers te dippen, en de verrukkelijke jam op precies het juiste formaat brood – niet te klein en niet te groot, gemaakt met aardbeien uit eigen tuin, zo rood en vol smaak, dat iedereen ervan smult, dat is altijd raak.
Fijne zondag allemaal, geniet van het “belle vie, O, la la oui, oui”.
De beste plek om geluk te zaaien, is in je eigen moestuin. 🌱
Persoonlijke noot: Wij hebben paarden, en wie paarden heeft, heeft mest. Gelukkig is dat geen last, maar een zegen voor onze tuin. Zonder er echt bewust mee bezig te zijn, merkten we hoe goed alles groeit op onze compost en paardenmest.
Een mooi voorbeeld is mijn vijgenboom, die ik vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg. In de Bourgogne doen vijgenbomen het goed, maar jonge exemplaren zijn gevoelig voor vorst. Ik heb de bodem rondom afgedekt met een dikke laag stro, en zo kwam de boom prachtig en probleemloos de winter door.
Ook mijn moestuinbakken profiteren van onze compostbak, waar ik groente- en fruitafval in gooi. Tot mijn verrassing vond ik afgelopen seizoen een overvloed aan aardappelen in een van de bakken—hoogstwaarschijnlijk afkomstig van een paar oude knollen die ik ooit op de compost gooide. Verder bleken pompoenen geweldig te groeien op goed verteerde paardenmest, en zelfs mijn wilde appelboompjes gedijden er uitstekend op.
Verse paardenmest gebruik ik nooit direct, maar na ongeveer zes maanden composteren is het een fantastische voedingsbodem. Zelfs het stro uit het kippenhok krijgt een tweede leven in de moestuin. En het resultaat? Een tuin die groeit, bloeit en elk seizoen weer verrast. 🌿✨
In de moestuin draait alles om een gezonde bodem. Wie een duurzame en voedzame manier zoekt om de grond te verbeteren, kan perfect werken met stro, hooi en paardenmest. Deze natuurlijke materialen zorgen voor een vruchtbare bodem, minder onkruid en een betere vochthuishouding. Maar hoe en wanneer gebruik je ze het beste?
Stro & hooi in de moestuin 🌾
Stro en hooi worden vaak als mulchlaag gebruikt in de moestuin. Ze beschermen de grond tegen uitdroging en onderdrukken onkruidgroei. Maar er is een verschil:
Strois armer aan voedingsstoffen en wordt langzaam afgebroken, ideaal om te mulchen rond tomaten, courgettes en aardbeien.
Hooi bevat meer voedingsstoffen en trekt sneller wormen en bodemleven aan, maar kan zaden bevatten die weer onkruid geven.
Wanneer gebruiken?
In het voorjaar als mulchlaag om uitdroging te voorkomen.
In de winter om de bodem te beschermen tegen kou en erosie.
Paardenmest: zwarte goud voor je moestuin🐴💩
Paardenmest is een fantastische voedingsbron voor de moestuin, rijk aan stikstof en organisch materiaal. Het stimuleert het bodemleven en verbetert de structuur van de grond.
Wanneer en hoe gebruiken? ✔ Verse mest – Niet direct op de planten! Moet eerst 6-12 maanden composteren. Perfect voor de winterrust in de moestuin. ✔ Gecomposteerde mest– Ideaal in het voorjaar, vóór het planten van groenten als pompoenen, kool en aardappelen. ✔ In combinatie met stro – Geeft een luchtige en voedzame compost, ideaal voor vruchtgewassen.
Voordelen van deze natuurlijke materialen🌿
✅ Voedt de bodem op een natuurlijke manier ✅ Vermindert waterverdamping en houdt vocht vast ✅ Stimuleert een gezond bodemleven ✅ Houdt onkruid onder controle
Door slim gebruik te maken van stro, hooi en paardenmest, creëer je een natuurlijke en vruchtbare moestuin waar je planten optimaal in kunnen groeien. Een methode die niet alleen goed is voor de planten, maar ook voor de natuur! 🌍💚
Met geduld, aarde en een beetje liefde, groeit er altijd iets moois.🌿✨
Gebruik jij al stro of mest in je moestuin? Deel je ervaringen! 🌱👇
En als extratje: heb je wat stro over maak er dan een stro popje van. Lange stootjes minimaal 20 cm lang dubbel vouwen; bovenaan creeer je een hoofdje dmv een touwtje, teken twee ogen en een mond, om het bosje bovenaan vast te knopen, verdeel daarna het lijf in drieen een dikke pluk en aan weerzijde 2 dunne plukken dat zijn de armen, zet de armen aan het einde vast met een touwtje, maak een buik en verdeel daaronder 2 benen. Ik heb mijn stro poppetetje aangekleed, hij heeft een broek en een hesje dat is wel even friemelen. Op de foto kan je goed zien hoe je zo’n poppetje kan maken
De lente in Frankrijk ontwaakt met geuren en smaken die het hart verwarmen—een zonovergoten tafel, een krokante taart en de zoete zachtheid van gekarameliseerde uien.
Prachtige uien uit mijn moestuin van vorig jaar en een zonnige lentedag in de Bourgogne… wat past daar beter bij dan een echte Franse klassieker? Ik krijg vaak berichtjes van bezoekers die vragen naar traditionele Franse recepten, en vandaag deel ik er een die simpel, smaakvol en tijdloos is: de Franse uientaart.
Ik geloof in de kracht van eenvoud. Te veel ingrediënten kunnen de puurheid van een gerecht verstoren, terwijl een paar goed gekozen smaken juist de magie creëren. Dit recept heeft weinig nodig: een paar mooie uien, een beetje geduld en wat liefde voor de keuken.
Aan de slag!
Je hebt 4 grote uien (of 6 kleintjes) nodig – ik gebruik mijn eigen, zorgvuldig bewaarde exemplaren uit de moestuin. Schil ze en snijd ze in flinterdunne ringen, met een scherp mes of mandoline. Verhit een scheut olijfolie in een koekenpan en bak eventueel wat spekjes, maar zonder spek is de taart net zo heerlijk. Voeg de uienringen toe, samen met 2 eetlepels balsamicoazijn, 2 eetlepels honing, zout, flink wat peper en tijm.
De sleutel tot succes? Geduld. Laat de uien op laag vuurminstens een half uur zachtjes karamelliseren, af en toe roerend, tot ze fluweelzacht en heerlijk zoet zijn. Zelfs kinderen smullen hiervan, want de scherpe uiensmaak verdwijnt volledig. Dek de pan vervolgens af en laat het mengsel nog even nastoven. Verwarm de oven voor op 180 graden.
In de tussentijd bak ik een rol bladerdeeg blind voor in een taartvorm (26 cm). Prik de bodem in, leg er bakpapier en bakbonen op en bak 10 minuten op 180°C. Zo krijgt de bodem een voorsprong en blijft hij lekker krokant.
De afwerking
Als het deeg is afgekoeld, breng ik een dun laagje mosterd gemengd met een beetje honing aan. Daarna verdeel ik het uienmengsel gelijkmatig over de bodem. Is het te vochtig? Laat het dan eerst even uitlekken in een vergiet.
Bak de taart nog 20 à 25 minuten op 180°C, tot het bladerdeeg goudbruin en knapperig is. Wil je variëren? Voeg eens geitenkaas toe, extra tijm of een andere kaas naar keuze. Maar ik houd het simpel – puur genieten.
Straks wordt dit onze lunch, met een frisse groene salade en misschien zelfs een glaasje Zuid-Franse rosé erbij… Bon appétit! 🍷✨
*Wil je de taart vegetarisch maken? Vervang de spekblokjes of tonijn door sappige champignons en verkruimelde feta – een heerlijke combinatie!
*deze uientaart heeft veel weg van de klassieke “Pissaladière”, een specialiteit uit Zuid-Frankrijk, met name uit de Provence en de Côte d’Azur. De traditionele pissaladière wordt gemaakt met gekarameliseerde uien, ansjovis en zwarte olijven op een broodachtige deegbodem.
Mijn versie, met bladerdeeg en spekjes of tonijn, is een eigen draai aan deze Franse klassieker en lijkt ook op andere regionale varianten. De toevoeging van honing en balsamico geeft een subtiele zoetheid die perfect past bij de zachte uien. Een heerlijke Bourgondische interpretatie van een Zuid-Franse favoriet! 😊
Smaak is de echo van het seizoen—en in deze Franse lente proeven we eenvoud, verfijning en puur genot in elke hap.”
In de moestuin werk je niet alleen met je handen, maar ook met je hart
Vandaag was een productieve zaterdag in de moestuin. We hebben flink gewerkt, vooral schoonzoonlief, want het was een zware klus: de moestuinbakken die bij de kippen stonden, moesten worden verplaatst. Geen gevaarlijke groenten voor de kipjes, maar ze pikten werkelijk overal in. Dus bakken leegscheppen, terrastegels eronder verplaatsen en alles weer opbouwen op een nieuwe plek. De kippen waren in hun nopjes, want onder de bakken en tegels krioelde het van dikke, vette wormen—een waar feestmaal voor ze. Hun snaveltjes zaten al snel onder de modder, maar dat mocht de pret niet drukken.
Tussen de aarde vonden we ook een paar eieren. Met de bekende ‘water in een kom’-test bleek dat ze ongeveer een week oud waren. Perfect, want op zondag krijgen alle dieren hier een eitje, dus deze extra vondst komt goed van pas.
Voor ons geen wormen op het menu, maar wel een klein feestmaal na het harde werken: een frisse salade, warme worstenbroodjes en als afsluiter een zelfgemaakte île flottante. Dat recept deel ik snel, want het is zo’n heerlijk en eenvoudig toetje—en zó Frans!
Fijne avond allemaal!
Na een dag vol werk en gezelligheid is er niets beter dan goed eten—worstenbroodjes, met een groene salade en île flottante als kroon op de dag
Maart fluistert de belofte van de lente—een nieuw begin, vol groei en kleur. 🌿☀️
Maart lonkt naar de prille lente—takken, struiken en bomen vormen hun eerste knoppen, en de tuin begint voorzichtig kleur te krijgen. Mijn scharrelkipjes genieten van de langere dagen, wat betekent: nóg meer scharreluurtjes! 🐓💛
De moestuin handschoenen kunnen weer aan. In mijn moestuin start de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Wat kun je nu doen? 🌱 Zaaien: Spinazie, radijs, sla en tuinbonen kunnen al de grond in. 🌷 Snoeien: Rozen en lavendel knip je nu bij voor een sterke groei. 🍓 Verzorgen: Aardbeienplanten ontdoen van oude bladeren en een laagje compost geven. 🌼 Bemesten: Geef de borders en moestuinbedden een boost met organische mest.
Maart is een maand vol belofte—de tuin ontwaakt, en met een beetje zorg leg je de basis voor een prachtig groeiseizoen! 🌿✨
In maart kun je zowel binnen als buiten al verschillende groenten, kruiden en bloemen voorzaaien. Hier zijn enkele goede opties:
🌱 Binnen (op de vensterbank of in een kasje):
Tomaten 🍅
Paprika’s 🌶️
Pepers 🌶️
Aubergines 🍆
Komkommers 🥒
Courgettes 🎃
Pompoenen 🎃
Prei 🧅
Selderij 🌿
Buiten (in koude bak of direct in de grond bij zacht weer):
Tuinbonen 🌱
Spinazie 🍃
Radijsjes 🔴
Sla 🥬
Rucola 🌿
Wortelen 🥕
Peterselie 🌿
Bieslook 🌱
🌸 Binnen voorzaaien:
Zinnia’s 🌼
Leeuwenbekjes 🌸
Cosmea 🌿
Lavendel 💜
Zonnebloemen 🌻
Goudsbloemen 🌼
🌿 Buiten direct zaaien (bij mild weer):
Klaprozen 🌺
Korenbloemen 💙
Vingerhoedskruid 🌿
Zaai vandaag, geniet morgen—de lente begint in jouw handen!
Hoe is het nu echt om op het platteland van Frankrijk te leven?
Regelmatig krijgen we de vraag hoe het leven hier, op het Franse platteland, écht is. Is er genoeg werk? Kun je leven van je moestuin? En is het leven hier goedkoper dan in Nederland? Het zijn vragen die vaak gesteld worden door mensen die dromen van een nieuw avontuur, maar toch twijfelen. Hoe zit het met het weer, bijvoorbeeld? Of het leren van de Franse taal als je geen talenknobbel hebt? En hoe groot is de afstand tot voorzieningen zoals een huisarts of tandarts – heb je hier eigenlijk altijd een rijbewijs nodig?
Toen ik mijn huis kocht, gingen mijn dochter en schoonzoon mee emigreren . Ik heb nog twee dochters die in Frankrijk wonen en met Fransmannen zijn getrouwd. Het idee was om met mijn jongste dochter en haar manlief, samen en toch gescheiden te kunnen leven in een groot huis. Tijdens de bezichtiging was ik meteen verliefd: een achtertuin van bijna een hectare, een groot huis met een prachtige, authentiek Franse zolder, een hooischuur en een oude koeienschuur. Ja, ik had het gat in het dak wel gezien, maar ach, het was maar klein, dat zou vast geen groot probleem zijn. Mede dankzij dat gat was de prijs van het huis ook wel héél aantrekkelijk.
De eerste weken na mijn emigratie waren fantastisch. Het was zomer, er viel geen spat regen, en het weer was prachtig. Maar toen begon het te regenen. Geen zomers buitje, maar een stevige plensbui die uren aanhield. Al snel bleek dat kleine gat in het dak een groot probleem te zijn. Het water stroomde door de zoldervloer heen en sijpelde het hele huis in. Na een volle dag en halve nacht regen stond het huis gewoon blank.
Gelukkig hadden we paarden en dus ook waterdichte paardendekens. Mijn dochter had de briljante ingeving om die te gebruiken om het gat tijdelijk te dichten. Vervolgens hebben we uren staan dweilen om al dat hemelwater uit het huis te krijgen.
In de Bourgogne is het niet vanzelfsprekend dat je snel een dakdekker kunt vinden, en toentertijd was er ook nog een schaarste aan dakpannen. Uiteindelijk wist mijn Franse schoonzoon dakpannen te regelen, en mijn Nederlandse schoonzoon heeft het dak helemaal gemaakt. Het bleek geen kwestie van “even” het gat dichten – het hele dak moest eraf omdat het hout compleet verrot was. Een maand lang werkte hij eraan, en tegen het einde konden wij meehelpen met het aangeven en omhoog hijsen van dakpannen.
Ik bof met drie energieke schoonzonen, maar één ding is zeker: als iemand mij vraagt waar je op moet letten bij het kopen van een huis in de Bourgogne, zeg ik direct: het dak en de balken. Zijn de balken hol door houtworm? Loop dan heel hard weg, want daar word je echt niet blij van.
Zo open was hetPaardendekens tegen de regen, het werkten ook nog goed!Aan het einde onze nieuwe daken
We merken dat veel mensen overwegen om naar Frankrijk te emigreren, maar soms toch de sprong niet durven wagen. De angst om familie en vrienden te missen, of om je baan op te geven, kan enorm zijn. En stel dat je die Franse taal nooit echt onder de knie krijgt? Deze zorgen zijn begrijpelijk, maar wij hebben zelf ervaren dat het leven hier zoveel te bieden heeft.
Vandaag en in de komende tijd ga ik daarom wat vaker bloggen over onze eigen ervaringen. Van het dagelijks leven hier in de Bourgogne, tot de praktische kanten van wonen op het platteland. Denk aan hoe het is om in je eigen moestuin te werken, of hoe je toch een huisarts vindt, zelfs op het platteland.
En ja, zelfs vragen zoals: “Hoeveel kippen heb je nodig voor voldoende eieren?” of “Leggen kippen het hele jaar door?” komen vaak voorbij. Deze vragen brengen een glimlach op ons gezicht, want het zijn precies de dingen waar je misschien niet bij stilstaat wanneer je droomt van een rustig leven op het Franse platteland. Toch merken we dat veel mensen die ons benaderen ook nadenken over zelfvoorzienend leven.
We leven in hectische tijden, met oorlog, klimaatproblemen en een groeiend gevoel van onzekerheid. Veel mensen vragen zich af: Is er wel genoeg? Laatst las ik een artikel over hoe lang een grote stad kan blijven eten zonder aanvoer van buitenaf, zonder vrachtwagens vol voedsel. Dat zet je toch aan het denken. Hier, op het platteland, halen we veel van ons eten uit onze eigen moestuin, en ons voedselbos biedt ons groenten, noten en paddenstoelen. Maar dat gaat niet vanzelf. Het vraagt werk en kennis – weten wat je kunt eten en wat niet. We kweken inmiddels zelf onze paddenstoelen en weten met zekerheid dat de roze weidechampignons in onze achtertuin volledig veilig zijn om te eten. In het najaar staat de tuin er vol mee, en ze zijn absoluut heerlijk! In Frankrijk wordt “champignons” als algemene term voor paddenstoelen gebruikt, terwijl de champignons die wij in Nederland kennen, daar specifiek champignons de Paris worden genoemd.
Hoewel het romantisch klinkt, is het een levensstijl waarin je met de seizoenen leert leven, waarin hard werken beloond wordt met puur, eerlijk voedsel. Dat geeft rust, maar ook een diep gevoel van voldoening.
Maar laten we wel realistisch blijven: onze ervaringen zijn gebaseerd op het midden van Frankrijk, in de prachtige wijdse Bourgogne. Het leven in het zuiden of noorden van Frankrijk kan weer totaal anders zijn. En ook al deel ik graag onze verhalen, ik besef dat iedereen z’n eigen unieke reis maakt.
Dus blijf vooral lezen, en wie weet help ik je om een duidelijker beeld te krijgen van het leven hier. Of je nu zelf de stap overweegt, of gewoon nieuwsgierig bent naar het plattelandsleven in Frankrijk – ik deel met plezier onze ervaringen met jullie.
het vraagt tijd, geduld en een beetje lef, maar de smaak is het dubbel en dwars waard.
Veel mensen hebben een romantisch beeld van emigreren, zeker als het gaat om een plek als de prachtige, groene Bourgogne. Frankrijk heeft werkelijk alles wat je kunt wensen: van bergen, heuvels en bossen tot oude steden, stranden en zeeën. Het is een land waar je eindeloos kunt wandelen, zwemmen, skiën, duiken, of je kunt onderdompelen in cultuur. Voeg daar de verrukkelijke wijnen, verse baguettes en culinaire hoogstandjes zoals boeuf bourguignon en tarte tatin aan toe, en je begrijpt waarom dit land zo aantrekkelijk is. Voor vakantiegangers, tweede huisbezitters en permanente bewoners lijkt Frankrijk een droom.
Toch is het leven hier niet alleen rozengeur en maneschijn. Neem bijvoorbeeld de administratieve rompslomp. Een carte vitale – essentieel voor de ziektekostenverzekering – aanvragen kan weken, zo niet maanden, duren. Het Franse belastingsysteem vraagt om doorzettingsvermogen en een basiskennis van de taal is echt onmisbaar. Aan de andere kant biedt het Franse platteland ook een rust en eenvoud die in andere landen moeilijk te vinden is.
Mijn dochter en ik genieten volop van onze moestuin en de kippen in de achtertuin. We eten bijna geen vlees, en als we dat wel doen, komt het rechtstreeks van de lokale boer. De gemeenschap hier is warm en behulpzaam, al leer je bijvoorbeeld door wekelijkse B12-injecties ook snel de verplegers van het Rode Kruis kennen. Leuk detail: in Frankrijk zijn dubbele voornamen zoals “Marie-Pierre” voor vrouwen en “Pierre-Marie” voor mannen niet ongebruikelijk, iets waar we in het begin even aan moesten wennen.
De dorpsmarkt is vandaag in volle gang. Lokale producten kopen is hier een belangrijk onderdeel van het leven. Van verse groenten tot heerlijke kazen, de markt ademt een sfeer van verbondenheid en traditie. Het leven op het platteland lijkt soms stil te staan, alsof de klok hier 30 jaar geleden is gestopt. Voor mij is dat juist de charme.
Mijn dagen zijn gevuld met moestuinieren, wandelen, aquarelleren en bloggen. Ik hou van Frankrijk, maar het is goed om te beseffen dat emigreren naar dit land meer vraagt dan alleen een voorliefde voor croissantjes en koffie. Het leven hier is net als overal: vol uitdagingen, maar ook vol schoonheid.
Zomaar een dagje in de Bourgogne.
In de Bourgogne draait het leven niet om perfectie, maar om genieten van de kleine momenten die groots voelen.
CouKoe Lifestyle 